Jak wynieść meblościankę z czwartego piętra bez windy

Dlaczego meblościanki nie wynosi się w całości

Bo się nie da. To nie jest kwestia wysiłku, tylko geometrii i konstrukcji.

Typowa meblościanka z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych to zestaw segmentów wysokich na ponad dwa metry, połączonych ze sobą i zwykle przykręconych albo dostawionych do ściany. Nawet pojedynczy segment bywa wyższy niż światło drzwi wewnętrznych i szerszy niż wolna przestrzeń między poręczą a ścianą na półpiętrze. Próba przeniesienia go w całości kończy się zaklinowaniem w zakręcie schodów, i to jest ten moment, w którym mebel się łamie, a ktoś wykręca sobie nadgarstek.

Druga sprawa to materiał. Stare meblościanki robiono z płyty wiórowej okleinowanej, spinanej kołkami i konfirmatami. Płyta po czterdziestu latach ma inne właściwości niż nowa: jest krucha w miejscach mocowań, a przy próbie przeniesienia korpusu za bok potrafi wyrwać sobie ściankę razem z wkrętami. Dlatego meblościankę się rozbiera, a nie nosi.

Trzecia sprawa: szkło. Witryny, przesuwane szybki barków i lustra na tylnych ściankach to najczęstsza przyczyna skaleczeń przy samodzielnym wywozie. Szkło wyjmuje się pierwsze, zawsze, nawet jeśli wydaje się dobrze osadzone.

Dwadzieścia minut przygotowania, które oszczędza dwie godziny

Zanim odkręcisz pierwszą śrubę, zmierz drogę, którą mebel ma pokonać.

Weź miarkę i przejdź całą trasę: od ściany, przy której stoi meblościanka, przez pokój, przedpokój, drzwi wejściowe, klatkę schodową, aż do miejsca, gdzie stanie samochód. Zapisz cztery liczby: szerokość drzwi wewnętrznych, szerokość drzwi wejściowych, najwęższe miejsce na klatce i wysokość, na jaką da się podnieść element na półpiętrze. Największy element, jaki wyniesiesz, musi zmieścić się we wszystkich czterech.

Potem przygotuj lokal. Pięć rzeczy, których nikt nie robi i wszyscy potem żałują:

• Wynieś z pokoju wszystko, co się da — będziesz potrzebował miejsca do składowania płyt
• Zabezpiecz podłogę na trasie: karton, folia budowlana albo stary koc, przyklejone taśmą
• Osłoń framugi drzwi — najczęstsze uszkodzenia w całej operacji to zdarte ościeżnice
• Uprzedź sąsiadów i sprawdź, czy klatka nie jest akurat po malowaniu; wspólnoty potrafią mieć własne zasady
• Przygotuj miejsce dla samochodu, zanim zaczniesz znosić — sto kilogramów płyty na chodniku to problem, nie postój

Narzędzia: wkrętarka z kompletem bitów (krzyżak, imbus, torx), klucz do konfirmatów, młotek gumowy, płaski wkrętak do podważania, nóż, taśma pakowa, rękawice z powłoką antypoślizgową i pasy transportowe albo mocny sznur. Latarka czołowa bardzo się przydaje przy odkręcaniu tylnych ścianek.

Demontaż meblościanki krok po kroku

Kolejność ma znaczenie. Odwrócona zamienia rozbiórkę w kontrolowaną katastrofę.

Krok 1 — opróżnienie i szkło

Wyjmij wszystko z półek i szuflad. Potem wyjmij szyby z witryn i drzwiczek barku, zdejmij lustra i odłóż je płasko, w jedno miejsce, oparte o ścianę i podpisane taśmą. Szkło znosi się osobno i pierwsze albo ostatnie — nigdy razem z płytami.

Krok 2 — drzwi, szuflady, półki

Zdejmij drzwiczki z zawiasów, wysuń szuflady, wyjmij półki. Każdy z tych elementów osobno jest lekki i płaski, czyli idealny do znoszenia. Zawiasy i uchwyty wrzuć do jednego woreczka i przyklej go do największej płyty — jeśli mebel ma jeszcze komuś służyć, będą potrzebne.

Krok 3 — odłączenie segmentów od siebie i od ściany

Segmenty meblościanki bywają skręcone ze sobą łącznikami w bokach oraz przymocowane do ściany kątownikiem u góry. Zacznij od góry: najpierw mocowania ścienne, dopiero potem łączniki między segmentami. Odwrotna kolejność oznacza, że luźne segmenty zaczną się przechylać, kiedy będziesz jeszcze pod nimi.

Krok 4 — rozbiórka korpusów

Zdejmij tylną ściankę z pilśni — zwykle jest na gwoździkach albo zszywkach i to ona trzyma korpus w kwadracie. Potem wykręć konfirmaty i rozłóż korpus na wieniec górny, dolny i dwa boki. Jeśli płyta zaczyna się kruszyć przy mocowaniach, przestań podważać i rozetnij ją — mebel i tak jedzie do utylizacji, a wyrwana płyta z wystającymi wkrętami jest niebezpieczna do niesienia.

Krok 5 — pakowanie w pakiety

Zwiąż płyty w pakiety po trzy, cztery sztuki, taśmą albo pasem, licem do lica. Pakiet niesie się dużo łatwiej niż pojedyncze, ślizgające się płyty, i nie tnie krawędzią po dłoni. Nie rób pakietów cięższych, niż jesteś w stanie znieść cztery piętra bez postoju — lepiej sześć lekkich kursów niż trzy, przy których staniesz na drugim piętrze.

Technika na schodach — cztery zasady, które zapobiegają wypadkom

Schody to najniebezpieczniejszy odcinek trasy. Kontuzje przy wynoszeniu mebli zdarzają się prawie zawsze na półpiętrze.

Pierwsza zasada: osoba niżej rządzi. To ona widzi stopnie, ustala tempo i mówi, kiedy postój. Osoba wyżej wyłącznie trzyma i słucha. Ustalcie to na górze, zanim ruszycie, bo na zakręcie nie ma czasu na negocjacje.

Druga: nieś ciężar blisko ciała i prostuj się nogami, nie plecami. Płyta trzymana na wyprostowanych rękach obciąża kręgosłup wielokrotnie mocniej niż ten sam pakiet przy biodrze.

Trzecia: zawsze planuj miejsce, w którym można postawić ciężar. Przy każdym półpiętrze powinno być pół metra wolnej przestrzeni na odłożenie pakietu. Jeśli nie ma — zrób je przed rozpoczęciem znoszenia.

Czwarta: nie noś w klapkach, nie noś w rękawiczkach bez przyczepności i nie noś bez rękawic. Krawędź płyty wiórowej po rozcięciu jest ostra jak tarka.

Ile to zajmuje i ile osób naprawdę potrzeba

Realistycznie: dwie osoby, pół dnia i dwanaście do dwudziestu kursów po schodach.

Trzysegmentowa meblościanka to zwykle dwie do trzech godzin samego demontażu, jeśli robi to ktoś, kto już to kiedyś robił, i trzy do czterech godzin, jeśli robisz to pierwszy raz i po drodze szukasz właściwego bitu. Do tego dochodzi znoszenie: z czwartego piętra to kilkanaście przejść w obie strony, czyli w praktyce kilkaset schodów.

Dwie osoby to minimum. Jedna osoba jest w stanie rozebrać meblościankę, ale nie jest w stanie bezpiecznie znieść blatu ani szyby, a próba robienia tego w pojedynkę jest najczęstszą przyczyną uszkodzeń klatki schodowej i urazów. Trzecia osoba na dole, do układania w samochodzie, skraca całość mniej więcej o jedną trzecią.

I rzecz, o której się nie myśli: po rozbiórce zostaje ci kilka metrów sześciennych płyty, szkła i drobnicy, które nadal są w mieszkaniu albo pod klatką. To trzeba gdzieś wywieźć, i to jest osobne zadanie, o którym piszemy niżej.

Najczęstsze błędy

Wszystkie widzieliśmy, większość kilkukrotnie.

• Zaczynanie od dołu — górne segmenty tracą oparcie i przechylają się w stronę osoby demontującej
• Zostawienie szyb w witrynach „na później” — pękają przy pierwszym przechyle korpusu
• Niesienie całego segmentu do drzwi „na próbę” — mebel klinuje się w połowie i nie da się go cofnąć
• Brak zabezpieczenia framug i podłogi — koszt naprawy zwykle przewyższa koszt zleconego wywozu
• Składowanie płyt na klatce schodowej — to droga ewakuacyjna, wspólnota ma prawo zareagować
• Wystawienie płyt przy śmietniku poza terminem odbioru gabarytów — to zaśmiecanie, za które grozi mandat
• Planowanie całej operacji na sobotę po południu, bez rezerwy czasowej na to, co pójdzie nie tak

Kiedy lepiej tego nie robić samodzielnie

Są sytuacje, w których samodzielny demontaż to zły pomysł, nawet jeśli technicznie dasz radę.

Jeśli masz problemy z kręgosłupem, kolanami albo sercem — nie wchodź w to. Kilkaset schodów z ciężarem to obciążenie, którego nie widać, dopóki nie jest za późno. Jeśli jesteś sam i nie masz kogo poprosić o pomoc — też nie. Jeśli mieszkanie ma zostać zdane w konkretnym terminie i nie masz zapasu na drugi weekend, również nie.

Zlecony wywóz starych mebli obejmuje demontaż na miejscu, zniesienie z każdego piętra bez windy, załadunek, wywóz i zamiecenie po sobie. Klient nie dźwiga niczego. Rozliczenie to stawka za sztukę albo za metr sześcienny, powiększona o stawkę za demontaż i dopłatę za piętro — mechanikę wyceny rozkładamy w osobnym artykule o cenie wywozu mebli.

Uczciwa uwaga na koniec: jeśli masz czas i siłę, a mieszkanie jest na parterze albo z windą, samodzielna rozbiórka plus gminny odbiór odpadów wielkogabarytowych będą tańsze. Gminny odbiór jest bezpłatny w ramach opłaty śmieciowej. Płaci się za niego czasem oczekiwania na termin, koniecznością zniesienia wszystkiego na dół i tym, że nie każdy odpad się w nim mieści.

Co zrobić z płytą po demontażu

Rozebrana meblościanka to kilka metrów sześciennych odpadu wielkogabarytowego. Ma trzy legalne drogi.

Pierwsza: gminny odbiór odpadów wielkogabarytowych. Bezpłatny w ramach opłaty śmieciowej, realizowany według harmonogramu albo na zgłoszenie. Warunek: znosisz wszystko sam i wystawiasz dokładnie w wyznaczonym terminie i miejscu.

Druga: PSZOK. Też bezpłatny dla mieszkańców objętych gminnym systemem, ale trzeba dowieźć odpad własnym transportem i zmieścić się w limicie z regulaminu gminy. Przy meblościance to realna przeszkoda — sama płyta z jednego segmentu potrafi wypełnić bagażnik, a limit jednorazowy bywa niższy, niż się wydaje.

Trzecia: płatny odbiór przez firmę, z demontażem albo bez. Jeśli rozebrałeś meblościankę sam, płacisz wyłącznie za wywóz i to jest najtańszy wariant usługi płatnej. Szyby i lustra zgłoś osobno — jadą zabezpieczone i nie wolno ich wrzucić luzem między płyty.