Ile busów potrzeba na opróżnienie kawalerki, dwójki i domu

Co naprawdę mieści się w jednym kursie busa

Bus dostawczy z zabudową typu furgon daje realnie kilkanaście metrów sześciennych przestrzeni ładunkowej. Realnie — nie na papierze.

Typowy bus używany przy opróżnianiu mieszkań ma przestrzeń ładunkową rzędu kilkunastu metrów sześciennych. To liczba katalogowa i nigdy nie równa się objętości, którą da się w niego faktycznie zapakować. Meble nie są sześcianami: wersalka ma zaokrąglone oparcie, fotel ma podłokietniki, a między nimi zostaje powietrze, którego nie da się wypełnić.

Praktyczna zasada brzmi tak: przy rzeczach drobnych i pakowanych w kartony wykorzystasz większość ładowni. Przy dużych, nieregularnych meblach — wyraźnie mniej. Dlatego ta sama objętość liczona miarką potrafi zająć jeden kurs albo półtora, w zależności od tego, czy wywozisz kartony, czy narożnik.

Drugi limit to masa. Bus ma dopuszczalną ładowność i przy gruzie, kaflach albo żeliwnej wannie wyczerpiesz ją długo przed zapełnieniem ładowni. Kurs z gruzem to zwykle bus w połowie pusty i pełny do granicy dopuszczalnej masy — dlatego gruz rozlicza się inaczej niż meble.

I trzecia rzecz, o której klienci zapominają: demontaż zmienia wszystko. Meblościanka rozłożona na płyty i spięta w pakiety zajmuje kilkakrotnie mniej miejsca niż ta sama meblościanka w segmentach. Ten sam mechanizm dotyczy szafy, łóżka z pojemnikiem i biurka.

• Kartony i worki — najlepsze wykorzystanie ładowni, bo dają się układać warstwami
• Meble tapicerowane — najgorsze, bo są nieregularne i nie da się na nich niczego postawić
• Meble płytowe po demontażu — bardzo dobre, płyty jadą pionowo wzdłuż burty
• Sprzęt AGD — ładowany osobno i zabezpieczany, lodówka i zamrażarka zawsze w pozycji stojącej
• Gruz i odpady poremontowe — limitem jest masa, nie objętość, więc kurs kończy się wcześniej

Kawalerka — zwykle jeden kurs, czasem dwa

Najczęstszy scenariusz w mieście. Jeden kurs wystarcza w większości przypadków, ale są trzy sytuacje, w których nie wystarczy.

Umeblowana kawalerka to zwykle wersalka albo tapczan, szafa, mała meblościanka albo regał, stolik, dwa krzesła, lodówka, pralka, telewizor i zawartość szaf. Po demontażu mebli płytowych całość mieści się najczęściej w jednym kursie i to jest wariant, który podajemy jako punkt wyjścia.

Jeden kurs przestaje wystarczać w trzech sytuacjach. Pierwsza: kawalerka po osobie, która mieszkała w niej kilkadziesiąt lat — wtedy same rzeczy z szaf, pawlacza i balkonu dają objętość porównywalną z meblami. Druga: do zlecenia dochodzi piwnica albo komórka lokatorska. Trzecia: w mieszkaniu jest gruz po remoncie, który zajmuje osobny, cięższy kurs.

Warto też pamiętać, że przy jednym kursie decyduje nie tylko objętość, ale i czas. Kawalerkę na czwartym piętrze bez windy da się załadować w jeden kurs, tylko ten kurs trwa dłużej, bo każda rzecz schodzi po schodach. To jest ta sama liczba kursów i wyższa cena — i tak to wygląda uczciwie policzone.

Mieszkanie dwupokojowe — najczęściej dwa kursy

Dwójka to najpopularniejsze zlecenie w blokach z wielkiej płyty i najbardziej przewidywalne.

Standardowa dwójka z pełnym wyposażeniem to meblościanka albo segment w pokoju dziennym, wersalka, fotele, ława, sypialnia z łóżkiem i szafą, zabudowa kuchenna, komplet AGD, telewizor i zawartość wszystkich szaf. W praktyce najczęściej wychodzą z tego dwa kursy, czasem trzy, jeśli kuchnia jedzie razem z zabudową i blatem.

Kluczowa zmienna przy dwójce to nie liczba mebli, tylko to, ile lat mieszkanie było zamieszkane przez tę samą osobę. Mieszkanie wynajmowane, opróżniane po najemcy, jest zwykle puste w środku: szafy świecą pustkami, a meble to podstawa. Mieszkanie po wieloletnim gospodarowaniu jednej rodziny ma pełne pawlacze, pudła na szafach, komplet naczyń, książki i pościel na cztery łóżka. To potrafi być różnica całego kursu.

Drugą zmienną jest kuchnia. Zabudowa kuchenna z blatem, zlewozmywakiem i szafkami górnymi po demontażu zajmuje sporo miejsca, a jej rozbiórka to osobna praca, wyceniana osobno od wywozu. Jeśli kuchnia zostaje w mieszkaniu, wycena spada wyraźnie.

Trzy pokoje i dom jednorodzinny — tu liczba kursów przestaje być pytaniem

Powyżej pewnej wielkości nie liczy się kursów, tylko planuje dzień pracy i wielkość samochodu.

Przy mieszkaniu trzypokojowym rozmowa zmienia charakter. Zamiast pytać, ile busów, pytamy, czy da się to zrobić w jeden dzień roboczy i czy sensowniej podjechać większym samochodem. Trzy pokoje z pełnym wyposażeniem to zwykle trzy do czterech kursów busem albo mniej kursów pojazdem o większej ładowni.

Dom jednorodzinny to zupełnie inna kategoria. Do powierzchni mieszkalnej dochodzą strych, piwnica, garaż, kotłownia, altana i to, co stoi za domem. W domach po wieloletnim gospodarowaniu największa objętość bywa właśnie poza częścią mieszkalną: opony, meble ogrodowe, narzędzia, resztki materiałów budowlanych, stary piec, kaloryfery. Wyceny domu nie da się zrobić rzetelnie przez telefon — robimy ją po oględzinach albo po filmie obejmującym wszystkie pomieszczenia gospodarcze.

Przy domu pojawia się też decyzja, której nie ma w bloku: kontener czy ekipa. Dom ma zwykle podjazd i miejsce na kontener, a rzeczy nie trzeba znosić po schodach. To jedyna sytuacja, w której kontener realnie bywa tańszy — pod warunkiem, że masz kogo ładować.

Ile busów na twoje mieszkanie — tabela orientacyjna

Poniższe wartości to punkt wyjścia do rozmowy, nie wycena. Zakres zmienia się z zawartością szaf i piwnicy.

Tabela zakłada mieszkanie umeblowane w typowym stopniu, z demontażem mebli płytowych i bez gruzu. Gruz zawsze liczymy osobno, bo ogranicza go masa, a nie objętość.

Kiedy taniej jest za kurs, a kiedy za metr sześcienny

To nie są konkurencyjne cenniki, tylko dwa sposoby liczenia tej samej pracy. Wybiera się ten korzystniejszy dla klienta.

Rozliczenie za kurs jest proste i przewidywalne: płacisz za wyjazd samochodu z ładunkiem, niezależnie od tego, czy ładownia jest pełna w osiemdziesięciu czy w stu procentach. Sprawdza się, gdy wywozisz dużo, bo wtedy każdy kurs jest wykorzystany.

Rozliczenie za metr sześcienny jest sprawiedliwsze przy małych zleceniach. Jeśli masz do wywiezienia dwa metry sześcienne, nie ma powodu, żebyś płacił za pełny kurs — płacisz za to, co realnie zajmujesz, z zastrzeżeniem minimalnej stawki, poniżej której wyjazd samochodu się nie kalkuluje.

W praktyce robi się to tak: przy wycenie liczymy oba warianty i podajemy niższy. To jest sensowniejsze niż zmuszanie klienta do wyboru modelu, którego nie zna. Jeśli firma nie chce powiedzieć, jak liczy, to jest sygnał ostrzegawczy, a nie tajemnica handlowa.

Jest jeszcze trzeci wariant, o którym warto wiedzieć: rozliczenie za sztukę. Sprawdza się, gdy zamawiasz wywóz jednego konkretnego przedmiotu — kanapy, materaca, lodówki. Wtedy obowiązuje stawka za tę sztukę plus minimalna opłata za kurs.

Jak zmniejszyć liczbę kursów, zanim zadzwonisz

Cztery rzeczy, które realnie skracają rachunek. Wszystkie możesz zrobić sam.

Nie chodzi o to, żeby wykonać pracę za ekipę. Chodzi o decyzje, które trzeba podjąć i tak, a podjęte wcześniej zmieniają objętość ładunku.

• Rozdaj albo sprzedaj to, co ma odbiorcę — sprawne AGD, dobre meble, rower. Każda oddana rzecz to mniej metrów sześciennych
• Zdecyduj o książkach i papierach przed wywozem. Makulatura wychodzi z mieszkania własną drogą i nie musi jechać busem
• Jeśli masz czas i pomoc, oddaj meble w gminnym odbiorze gabarytów — jest bezpłatny w ramach opłaty śmieciowej, kosztuje cię tylko czekanie na termin i zniesienie na dół
• Powiedz przy wycenie o wszystkim naraz: piwnica, komórka, balkon, garaż. Jedno zlecenie z pełną listą jest tańsze niż dwa wyjazdy

Piąta rzecz jest darmowa i najskuteczniejsza: nagraj film z mieszkania. Przejdź powoli przez wszystkie pomieszczenia, otwórz szafy, pokaż balkon i piwnicę. Na podstawie takiego filmu podajemy liczbę kursów i cenę, która się nie zmieni w dniu wywozu.