Jak pozbyć się starej szafy, łóżka i komody, gdy nie przechodzą przez drzwi

Trzy rodzaje szaf i trzy różne odpowiedzi

Zanim weźmiesz wkrętarkę, sprawdź, z czym masz do czynienia.

Szafa z płyty wiórowej, skręcana. Większość mebli z ostatnich trzydziestu lat. Łączona na konfirmaty, mimośrody i kołki, z pleckami z cienkiej płyty przybitymi z tyłu. Rozkręca się ją na płaskie elementy w pół godziny i tak się ją wynosi. Próba zniesienia w całości kończy się zwykle tym, że korpus składa się w romb na pierwszym zakręcie klatki, a boki wyłamują się z połączeń.

Stara szafa z litego drewna albo ze sklejki, klejona. Meble przedwojenne i z lat pięćdziesiątych, często dębowe albo fornirowane. Tu nie ma czego odkręcać: korpus jest sklejony na czopy i wpusty, i stanowi jedną bryłę. Zdejmuje się drzwi, wyjmuje półki i szuflady, czasem odkręca gzyms i cokół, a resztę niesie w całości. Waży dużo więcej niż współczesna i wymaga dwóch osób z pasami.

Szafa wnękowa albo zabudowa na wymiar. To nie jest mebel, tylko konstrukcja przykręcona do ścian, sufitu i podłogi. Nie ma własnych boków ani pleców. Demontaż zaczyna się od drzwi przesuwnych, potem idą półki i przegrody, a na końcu prowadnice i listwy maskujące. Po zdjęciu zostają otwory po kołkach w ścianach i niepomalowana wnęka.

Szybki test: zajrzyj do środka i poszukaj łbów śrub w narożnikach. Są plastikowe zaślepki albo metalowe krzyżaki, to szafa skręcana. Nie ma nic, a narożniki są gładkie, to klejona.

Kolejność rozkręcania, która nie kończy się przygnieceniem

Szafa rozkręcana od złej strony składa się na tego, kto ją rozkręca.

Korpus szafy trzymają w pionie dwie rzeczy: plecki i wieniec górny. Kto zacznie od odkręcenia boku, ten zostaje z dwumetrową płytą w rękach i resztą szafy, która właśnie traci równowagę. Kolejność ma znaczenie.

• Opróżnij szafę do końca, razem z górną półką, o której wszyscy zapominają
• Zdejmij drzwi: przy zawiasach puszkowych wystarczy zwolnić zatrzask, nie trzeba odkręcać
• Wyjmij półki, drążek i szuflady; podpórki półek schowaj do woreczka
• Połóż szafę na plecach, jeśli jest na to miejsce - wtedy nic nie może się przewrócić
• Zdejmij plecki: to cienka płyta przybita gwoździkami, podważa się ją od narożnika
• Odkręć wieniec górny, potem dolny, na końcu rozłącz boki od przegrody
• Zwiąż elementy taśmą w paczki po trzy, cztery sztuki - luzem niesie się je trzy razy dłużej

Jeśli w pokoju nie ma miejsca, żeby położyć szafę, rozkręca się ją na stojąco, ale wtedy we dwie osoby: jedna trzyma bok, druga odkręca. Bez plecków korpus jest wiotki i przechyla się od samego nacisku wkrętarki.

Mebel, który idzie do wyrzucenia, nie wymaga delikatności ani numerowania części. Wymaga tylko tego, żeby nic nie spadło nikomu na stopę i żeby płyty nie porysowały ścian na klatce. Mebel, który jedzie do kogoś innego, to osobny temat, opisany przy okazji demontażu mebli przed przeprowadzką.

Drzwi przesuwne i lustra: tu zdarza się najwięcej szkód

Skrzydło z lustrem waży tyle, co mała lodówka, i pęka od jednego uderzenia w narożnik.

Drzwi szafy przesuwnej nie wiszą na zawiasach, tylko jeżdżą na rolkach w dolnej prowadnicy i są prowadzone w górnej. Zdejmuje się je przez uniesienie skrzydła do góry i wysunięcie dołu do siebie. W części systemów trzeba najpierw zwolnić blokadę rolki albo odkręcić śrubę regulacyjną u dołu skrzydła.

Skrzydło z lustrem na całej wysokości waży kilkadziesiąt kilogramów i jest wiotkie: niesione na płasko ugina się i lustro pęka. Nosi się je wyłącznie pionowo, we dwie osoby, a przed zdjęciem okleja tafle taśmą malarską na krzyż. Taśma nie zapobiega pęknięciu, ale trzyma odłamki, jeśli do niego dojdzie.

Lustro, które ma zostać w całości, bo ktoś chce je zachować, wymaga przełożenia kocem albo tekturą i transportu na krawędzi, nigdy na płasko. Lustro do wyrzucenia to szkło, które nie idzie do pojemnika na szkło opakowaniowe: ma inną powłokę i trafia do odpadów wielkogabarytowych albo budowlanych.

Po zdjęciu skrzydeł zostają prowadnice przykręcone do podłogi i sufitu. Dolna bywa przyklejona do paneli i przy odrywaniu zabiera ze sobą wierzchnią warstwę. Jeśli podłoga ma zostać, prowadnicę odkręca się i podgrzewa, zamiast zrywać.

Łóżko: stelaż wychodzi zawsze, skrzynia nie zawsze

Rama to cztery deski. Problemem jest to, co leży w środku.

Zwykłe łóżko ze stelażem rozkręca się w kwadrans: wezgłowie, dwa boki, nogi i stelaż, który wyjmuje się w całości albo zwija, jeśli jest na taśmach. Materac niesie się osobno i to on zwykle sprawia najwięcej kłopotu, bo jest wiotki, szeroki i nie ma uchwytów. Zgina się go na pół i wiąże pasem tylko wtedy, gdy idzie do wyrzucenia.

Łóżko z pojemnikiem na pościel ma dno z płyty i podnośniki gazowe. Podnośniki są pod ciśnieniem: odkręca się je przy otwartym pojemniku, kiedy są rozprężone, nigdy przy zamkniętym. Rama z dnem jest sztywna i ciężka, więc rozkręca się ją do końca.

Łóżko kontynentalne to inna historia. Skrzynia ze sprężynami jest jedną, nierozbieralną bryłą o wymiarach materaca i wysokości kilkudziesięciu centymetrów. Przy szerokości stu sześćdziesięciu albo stu osiemdziesięciu centymetrów często nie przechodzi przez zakręt w przedpokoju. Część modeli ma skrzynię dzieloną na dwie połowy i to trzeba sprawdzić, zanim ktokolwiek zacznie ją podnosić.

Wersalka i tapczan mają mechanizm i skrzynię w jednym. Przed wyniesieniem blokuje się mechanizm pasem albo taśmą, bo otwierający się w połowie schodów tapczan to klasyczna przyczyna przytrzaśniętych palców.

Komoda, kredens i regał: wyjmij wszystko, co się wysuwa

Mebel z szufladami w środku waży dwa razy więcej i otwiera się sam na schodach.

Komodę wynosi się bez szuflad. Wyjęcie ich zajmuje minutę, odejmuje połowę wagi i usuwa jedyną rzecz, która może wyjechać z mebla przy przechyleniu. Szuflady niesie się osobno, włożone jedna w drugą. Jeśli prowadnice mają blokady, zwalnia się je dźwigienką z boku, a nie wyrywa.

Kredens i witryna to zwykle dwie części postawione jedna na drugiej: dół z szafkami i nadstawka z przeszkleniem. Nadstawka często w ogóle nie jest przykręcona, tylko stoi na kołkach. Zdejmuje się ją najpierw, a szyby i szklane półki wyjmuje przed ruszeniem czegokolwiek.

Regał z płyty rozkręca się jak szafę, tylko szybciej, bo nie ma drzwi. Regał metalowy, magazynowy, składa się ze słupków i półek łączonych na śruby albo na zaczepy wbijane. Te drugie rozbija się gumowym młotkiem od dołu półki. To jest złom, który przyjmuje skup, więc przy kilku regałach z piwnicy albo garażu opłaca się oddzielić go od reszty.

Stare, klejone kredensy i komody z litego drewna bywają warte więcej niż koszt ich wywiezienia. Zanim zamówisz wywóz, zrób zdjęcie i wrzuć na lokalną grupę. Meble z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w dobrym stanie znikają w jeden dzień, i to odbiorca przyjeżdża po nie własnym transportem.

Co zrobić z rozkręconym meblem

Paczka płyt pod ścianą to połowa roboty. Druga połowa to pozbycie się jej legalnie.

Rozkręcona szafa to odpad wielkogabarytowy, tak samo jak skręcona. Ma trzy drogi: gminny odbiór gabarytów w terminie z harmonogramu, samodzielny dowóz do PSZOK-u albo odbiór komercyjny. Każda ma swoje warunki i limity, które opisaliśmy osobno.

Wystawienie szafy przy altanie śmietnikowej poza terminem odbioru gabarytów nie jest żadną z tych dróg. To temat na osobny tekst i mamy go na blogu, tu wystarczy jedno zdanie: za mebel zostawiony przy śmietniku odpowiada ten, kto go tam postawił, a koszty uprzątnięcia wracają do wspólnoty.

Jeśli nie chcesz tego robić sam, przyjeżdżamy z narzędziami i rozkręcamy na miejscu. Przy wycenie wystarczy zdjęcie mebla z otwartymi drzwiami, piętro i informacja, czy jest winda. Po zdjęciu widać od razu, czy to szafa skręcana, klejona czy zabudowa, a od tego zależy, ile osób i ile czasu potrzeba.