KrótkoOścieżnica to stała rama osadzona w otworze ściany, na której wisi skrzydło drzwi albo okna. Potocznie mówi się na nią framuga. To ona wyznacza rzeczywistą szerokość przejścia, przez które trzeba wynieść meble.
W blokach z czasów PRL królują ościeżnice stalowe, wmurowane w ścianę i pomalowane farbą olejną. W nowszych mieszkaniach stosuje się drewniane lub z płyty, często regulowane, czyli obejmujące mur z obu stron. Kamienice mają wysokie drewniane ościeżnice z opaskami, nieraz krzywe po stu latach osiadania budynku.
Na drzwiach podaje się szerokość skrzydła, a przy noszeniu liczy się światło przejścia. Ościeżnica, zawiasy i otwarte skrzydło zabierają kilka centymetrów, więc w drzwiach „osiemdziesiątkach” wolnego miejsca jest wyraźnie mniej niż osiemdziesiąt. Zdjęcie skrzydła z zawiasów odzyskuje jego grubość i często wystarcza dla lodówki czy szafy. Ościeżnicy się nie wyjmuje, bo trzyma ją zaprawa albo piana, a jej usunięcie to już remont.
Narożniki ościeżnic obrywają przy każdej przeprowadzce. Drewniane pękają i tracą okleinę, stalowe się wgniatają, a farba odpryskuje płatami. Kawałek tektury albo piankowy narożnik zakładany na czas noszenia kosztuje mniej czasu niż późniejsze szpachlowanie. Mebel, który wniesiono przed montażem drzwi, w całości przez nie nie wyjdzie i trzeba go rozkręcić.
Po wymianie drzwi zostają stare ościeżnice. Stalowa to złom, drewniana razem ze skrzydłem trafia do odpadów z remontu, z resztkami zaprawy i piany, które trzeba oderwać albo zgłosić przy oddawaniu.
Więcej na ten temat
- Usługa: Wywóz mebli w Łodzi
- Wikipedia: Ościeżnica