Czym jest szezlong?

Słowo to spolszczony francuski chaise longue, czyli długie krzesło. Dziewiętnastowieczny szezlong miał podniesiony koniec przy głowie, czasem niskie oparcie biegnące wzdłuż boku, i stał w salonie albo buduarze. W polskich mieszkaniach takie meble trafiają się rzadko, za to słowo żyje w nazwach sof: „sofa z szezlongiem” ma jedno wydłużone siedzisko.

W narożniku i sofie modułowej szezlong to zwykle osobna część, połączona z resztą metalowymi zaczepami albo tylko dosunięta. Często ma pod siedziskiem schowek. Przy przeprowadzce odłącza się go jako pierwszy, bo samodzielnie jest krótszy i lżejszy niż cała sofa, choć przez swoją długość i tak bywa nieporęczny na zakrętach schodów.

Antyczny szezlong to coś zupełnie innego. Ma jednolitą drewnianą ramę, toczone nóżki i tapicerkę przybitą gwoździami tapicerskimi, a rozkręcić da się go najwyżej na nogi. Wynosi się go w całości, wysokim końcem do przodu, chroniąc przede wszystkim rzeźbione fragmenty ramy, które łamią się przy uderzeniu o framugę.

Szezlongiem nazywa się czasem także leżak ogrodowy z regulowanym oparciem. Przy zamawianiu wywozu ta różnica ma znaczenie, bo leżak jest drobiazgiem, a szezlong z salonu czy moduł narożnika to pełnowymiarowy mebel tapicerowany. Zdjęcie dołączone do zapytania rozwiewa wątpliwości.