Składanie mebli z paczki: ile to trwa naprawdę i po czym poznać, że wyjdzie krzywo

Ile to trwa naprawdę

Producenci nie podają czasu montażu i mają ku temu powód.

Szafa trzydrzwiowa to zwykle od dwóch do czterech godzin pracy dwóch osób. Komoda z szufladami około godziny. Łóżko ze stelażem od czterdziestu minut do dwóch godzin, zależnie od tego, czy ma pojemnik na pościel. Regał albo biurko mieszczą się zwykle w godzinie.

Te przedziały są szerokie, bo o czasie decyduje nie sam mebel, tylko trzy rzeczy wokół niego. Pierwsza to miejsce: składanie na dywanie w zastawionym pokoju trwa dwa razy dłużej niż na wolnej podłodze. Druga to liczba rąk, bo przy stawianiu korpusu szafy jedna osoba musi trzymać, a druga skręcać. Trzecia to doświadczenie z konkretnym systemem złączy.

Najczęstsze niedoszacowanie brzmi: „zrobię to wieczorem po pracy”. Szafa zaczęta o dziewiętnastej kończy się o pierwszej w nocy albo, częściej, stoi rozłożona na częściach przez tydzień, bo zabrakło jednego kołka.

Do czasu montażu warto doliczyć jeszcze jedną rzecz, o której nikt nie myśli: wyniesienie opakowań. Karton, folia i styropian po jednej dużej szafie zajmują pół przedpokoju.

Sprawdź kompletność, zanim wkręcisz pierwszą śrubę

Piętnaście minut na początku zamiast dwóch dni przerwy w środku.

Instrukcja zaczyna się od strony z wykazem elementów i okuć. To jest jedyna strona, którą trzeba przerobić w całości przed rozpoczęciem, i jednocześnie ta, którą wszyscy pomijają.

Rozłóż elementy płyty na podłodze, licząc je i sprawdzając po numerach z instrukcji. Okucia wysyp na tacę albo do miski i policz osobno: konfirmaty, kołki, mimośrody, trzpienie, wkręty do plecków, podpórki półek, prowadnice. Producenci zwykle dorzucają kilka sztuk zapasowych drobnicy, więc nadmiar jest normalny. Braki nie.

Sprawdź przy okazji stan płyty na krawędziach i narożnikach, zwłaszcza jeśli paczka jechała transportem. Obtłuczony narożnik zgłasza się w sklepie od razu, a nie po złożeniu, bo po montażu reklamacja robi się znacznie trudniejsza.

Braki w okuciach są częstsze, niż się wydaje, i zwykle da się je uzupełnić: sklepy wydają brakujące elementy na podstawie numeru z instrukcji i dowodu zakupu. Kluczowe jest tylko to, żeby dowiedzieć się o braku przed rozpoczęciem, a nie w połowie.

Czego nie ma w pudełku, a bez czego się nie da

Kluczyk imbusowy dołączony do zestawu wystarcza na jedną szafkę nocną.

Do większości mebli producent dokłada mały płaski klucz imbusowy z blachy. Da się nim zrobić wszystko i da się przy tym nabawić pęcherzy na dłoni w ciągu godziny. Przy większym meblu to jest główny powód, dla którego montaż trwa tak długo.

• Wkrętarka z regulacją momentu - bez regulacji rozwierca się gniazda w płycie
• Komplet kluczy imbusowych, najlepiej z rączką w kształcie litery T
• Wkrętak krzyżowy i płaski, oba w rozmiarze średnim
• Gumowy młotek do wbijania kołków i plecków, nigdy metalowy
• Kątownik albo poziomica, żeby sprawdzić korpus przed przykręceniem plecków
• Miarka i ołówek do zaznaczenia wysokości podpórek półek
• Koc albo karton pod spód, żeby nie porysować płyty i podłogi
• Miska lub organizer na okucia, bo kołek zgubiony w dywanie jest nie do znalezienia

Najważniejsza z tej listy jest regulacja momentu we wkrętarce. Konfirmat dokręcony na maksymalnym ustawieniu rozrywa płytę wiórową od środka i tego nie da się cofnąć. Ustaw niski moment i dokręć ostatni obrót ręcznie.

Trzy błędy, po których mebel chwieje się po miesiącu

Wszystkie trzy są niewidoczne w dniu montażu.

Dokręcanie na siłę. Płyta wiórowa trzyma wkręt dzięki temu, że wióry zaciskają się wokół gwintu. Przekręcony konfirmat mieli je na proszek i gniazdo przestaje trzymać. Po miesiącu ruszania drzwiami połączenie się luzuje, a dokręcanie już nie pomaga, bo nie ma czego zaciskać.

Odwrotna strona elementu. Boki i półki mają stronę licową i stronę wewnętrzną, a otwory pod kołki bywają nawiercone tylko z jednej. Skręcenie korpusu z zamienionymi bokami kończy się tym, że gotowa szafa ma widoczne otwory na zewnątrz i nie da się tego naprawić inaczej niż rozkręceniem całości.

Skręcanie w pionie zamiast na płasko. Korpus składa się leżąc, na kocu, i dopiero gotowy stawia się do pionu. Składanie stojącej szafy element po elemencie wygląda na szybsze i kończy się bryłą skośną, bo nic nie trzyma kątów w trakcie.

Czwarty błąd, wart osobnego akapitu, dotyczy plecków, i to jemu poświęcamy następną sekcję.

Plecki z HDF to nie ozdoba, tylko usztywnienie

Cienka płyta z tyłu odpowiada za to, czy mebel jest prostokątem, czy równoległobokiem.

Korpus szafy skręcony z czterech elementów jest konstrukcją, która swobodnie zmienia kąty. Można go przesunąć w bok jak pudełko po butach bez wieka. To, co trzyma kąt prosty, to cienka płyta HDF przybijana albo przykręcana z tyłu na całej powierzchni.

Dlatego kolejność ma znaczenie: korpus składa się na płasko, sprawdza kątownikiem, wyrównuje, i dopiero wtedy mocuje plecki. Przybicie plecków do korpusu ustawionego krzywo utrwala ten błąd na stałe.

Z tego samego powodu nie wolno pomijać części gwoździ ani wkrętów mocujących plecki. Producent przewiduje je co kilkanaście centymetrów nie bez powodu. Mebel z pleckami przybitymi tylko w rogach zachowuje się tak, jakby plecków w ogóle nie miał, i to jest najczęstsza przyczyna szafy, która „po pół roku sama się rozjechała”.

Ta sama zasada tłumaczy, dlaczego meble z płyty źle znoszą przeprowadzki. Rozkręcenie i ponowne skręcenie zużywa gniazda, a zdjęte i przybite drugi raz plecki trzymają wyraźnie słabiej. Rozpisaliśmy to osobno przy okazji demontażu mebli przed przeprowadzką.

Kolejność, która oszczędza godzinę

Ta sama robota w innej kolejności trwa krócej i wychodzi prościej.

Punkt trzeci bywa pomijany i kończy się najgorzej ze wszystkich. Złożona szafa trzydrzwiowa ma zwykle ponad dwa metry długości i nie przechodzi przez drzwi pokoju ani nie da się jej podnieść do pionu w pomieszczeniu o standardowej wysokości, jeśli leży wzdłuż. Składa się ją w tym pokoju, w którym ma stać.

Punkt dziewiąty to nie formalność z instrukcji. Wysoki mebel z wysuniętą górną szufladą przesuwa środek ciężkości poza podstawę i przewraca się. W domach z małymi dziećmi to jest jedyny punkt z tej listy, którego nie wolno pominąć.

Kiedy zlecić, a kiedy zrobić samemu

Granica przebiega mniej więcej tam, gdzie kończy się jedna paczka.

Samodzielnie ma sens wszystko, co jest w jednej paczce i waży tyle, że da się to unieść w pojedynkę: szafka nocna, komoda, regał, biurko, stolik. Instrukcja wystarcza, narzędzia z listy wyżej też, a satysfakcja jest realna.

Zlecenie zaczyna się opłacać przy trzech rzeczach naraz. Przy meblach wieloelementowych, gdzie samo ustawienie korpusu wymaga drugiej pary rąk. Przy zabudowach, które trzeba dopasować do ściany i wypoziomować względem siebie. Oraz wtedy, gdy paczek jest kilka i mowa o całym pokoju, bo tam różnica między jednym a trzema dniami robi się dotkliwa.

Osobny przypadek to sytuacja, w której mebel dopiero trzeba przywieźć. Kurs po zakupy i skręcenie na miejscu da się połączyć w jedno zlecenie: odbieramy paczki z magazynu wydań, wnosimy je na piętro i zostajemy, żeby złożyć mebel. Karton, folię i styropian zabieramy ze sobą.

Cenę za samo skręcanie podajemy osobno od kursu, żebyś wiedział, za co płacisz. Wystarczy numer produktu albo zdjęcie strony z instrukcji z wykazem elementów.