Wywóz wanny i kabiny prysznicowej po remoncie łazienki

Łazienka to trzy różne rodzaje odpadu naraz

To jest źródło większości nieporozumień przy wycenie remontu łazienki.

Kiedy klient mówi „mam do wywiezienia łazienkę”, mówi w rzeczywistości o trzech kategoriach, które rozlicza się zupełnie inaczej. Rozdzielenie ich przed telefonem oszczędza połowę rozmowy i zwykle sporo pieniędzy.

• Odpady wielkogabarytowe — wanna, kabina, brodzik, meble łazienkowe. Objętość jest tu główną zmienną
• Ceramika sanitarna — muszla, umywalka, bidet, spłuczka. Ciężka, ostra po rozbiciu, bywa liczona osobno
• Gruz i odpady poremontowe — skute kafelki, zaprawa, klej, fragmenty ścianek. O rozliczeniu decyduje masa, nie objętość

Trzecia kategoria jest tą, która najczęściej zaskakuje. Kafelki z jednej niewielkiej łazienki razem z klejem i zaprawą to zwykle kilkaset kilogramów — i to jest masa, która wyczerpuje dopuszczalną ładowność samochodu długo przed zapełnieniem ładowni. Dlatego gruz jedzie osobnym kursem i jest rozliczany osobno, jako wywóz gruzu, a nie jako wywóz mebli.

Kolejna praktyczna konsekwencja: gruz z remontu praktycznie nigdy nie mieści się w gminnym odbiorze odpadów wielkogabarytowych. Wystawka obejmuje meble i gabaryty, nie odpady budowlane. Wanna i kabina zwykle się w niej mieszczą, gruz nie — i to jest granica, o którą najczęściej ktoś się potyka.

Wanna akrylowa i wanna żeliwna — dwa różne światy

Ta sama funkcja, ten sam kształt, zupełnie inne wyzwanie transportowe.

Wanna akrylowa

Waży zwykle dwadzieścia do trzydziestu pięciu kilogramów razem ze stelażem, więc dwie osoby wynoszą ją bez większego problemu. Kłopotem jest gabaryt: stusiedemdziesięciocentymetrowa wanna nie przechodzi przez zakręt w wąskim przedpokoju i bywa, że trzeba zdjąć drzwi z zawiasów.

Jeśli miejsca naprawdę brakuje, akryl da się przeciąć piłą — materiał jest cienki i tnie się łatwo, choć pyli. To rozwiązanie stosuje się przy ciasnych łazienkach w kamienicach i przy wannach zamurowanych w niszę.

Wanna żeliwna

Osiemdziesiąt do stu trzydziestu kilogramów skupione w jednej sztywnej bryle bez uchwytów. To jest przedmiot, przy którym samodzielne próby najczęściej kończą się uszkodzoną framugą, wyrwaną balustradą albo urazem. Trzy osoby to minimum, a na wąskiej klatce schodowej z zakrętem nawet trzy osoby nie zawsze wystarczą.

Standardowe rozwiązanie przy wannie żeliwnej z piętra bez windy to pocięcie jej na miejscu na kilka kawałków szlifierką kątową. Robi się to w okularach i ochronnikach słuchu, z zabezpieczeniem otoczenia — żeliwo przy cięciu iskrzy i pyli. Kawałki znosi się pojedynczo i to jest jedyna metoda, która działa przewidywalnie w starym budownictwie.

Wanna zabudowana

Osobny przypadek niezależnie od materiału. Wanna obmurowana cegłą albo zabudowana płytą z kafelkami wymaga najpierw skucia zabudowy, co samo w sobie generuje gruz. Dopiero potem można się zająć samą wanną. To jest praca na kilka godzin i zawsze wyceniana osobno od wywozu.

Przed wyniesieniem wanny, w każdym wariancie, konieczne jest odłączenie od instalacji: zamknięcie zaworów, odkręcenie baterii, rozłączenie syfonu i przelewu. W wannie zawsze zostaje trochę wody w syfonie i to ona kończy na klatce schodowej, jeśli ktoś się pospieszy.

Kabina prysznicowa — szkło jest tu głównym problemem

Kabina nie jest ciężka. Jest krucha, a jej elementy szklane trzeba potraktować z osobną uwagą.

Kabina prysznicowa to zwykle cztery kategorie elementów: szklane lub akrylowe drzwi i ścianki, aluminiowe profile, brodzik oraz osprzęt. Cała kabina waży czterdzieści do siedemdziesięciu kilogramów, ale wynosi się ją w częściach i to jest jedyna rozsądna metoda.

Kolejność demontażu jest odwrotna do montażu. Najpierw zdejmuje się drzwi z prowadnic albo z zawiasów, potem ścianki, potem profile przykręcone do ściany, a brodzik na końcu. Szkło hartowane, z którego robi się drzwi kabin, jest wytrzymałe na płasko i bardzo wrażliwe na uderzenie w krawędź — pęka wtedy natychmiast, na tysiące drobnych kawałków.

Praktyczna zasada: szklane elementy zawsze przenosi się pionowo, po jednym, z zabezpieczonymi krawędziami, i nigdy nie opiera się ich o ścianę bez asekuracji. Kawałek szkła oparty o kaloryfer i pozostawiony bez nadzoru to najczęstszy scenariusz wypadku przy remoncie łazienki.

Brodzik akrylowy jest lekki i wychodzi w całości. Brodzik ceramiczny albo z konglomeratu ma swoje kilkadziesiąt kilogramów i bywa wklejony w podłoże, więc trzeba go podważyć. Brodzik zamurowany w podest wymaga skucia obudowy, tak samo jak zabudowana wanna.

Ceramika, meble łazienkowe i reszta wyposażenia

Kategoria najmniej problemowa, warto tylko wiedzieć, w jakiej kolejności to demontować.

Muszla klozetowa, umywalka i bidet to ceramika sanitarna. Nie są szczególnie ciężkie pojedynczo, ale są sztywne, śliskie i po rozbiciu dają ostre odłamki, więc znosi się je w całości, a nie rozbija na miejscu dla wygody.

Przy muszli obowiązuje jedna rzecz, o której zapomina prawie każdy: zamknąć zawór i spuścić wodę ze spłuczki przed odkręceniem. Woda z niespuszczonej spłuczki wylewa się w momencie odłączenia i to jest ta sytuacja, po której schnie się przez dwa dni. To samo dotyczy syfonu pod umywalką.

Meble łazienkowe — szafka podumywalkowa, słupek, lustro z szafką — to zwykłe meble z płyty, często wilgociodpornej. Traktuje się je jak każde inne meble: opróżnia, zdejmuje ze ściany, w razie potrzeby rozkręca. Warto pamiętać, że płyta z łazienki po latach bywa spuchnięta od wilgoci i cięższa niż wygląda.

Do tej samej kategorii należą grzejnik łazienkowy, stary bojler i pralka, jeśli wyjeżdża razem z resztą. Bojler i pralka to zużyty sprzęt elektryczny — mają osobny strumień zbierania i nie mogą trafić do zwykłego pojemnika ani na wystawkę gabarytów.

Gruz z łazienki — dlaczego to osobna pozycja

Bo o cenie decyduje waga, a nie objętość, i bo nie da się go zmieszać z resztą.

Skute kafelki razem z klejem i wyrównaniem to najcięższy odpad, jaki powstaje w mieszkaniu. Z jednej niewielkiej łazienki potrafi wyjść kilkaset kilogramów materiału, który objętościowo mieści się w kilku workach. Dla samochodu oznacza to, że ładownia jest w większości pusta, a dopuszczalna masa całkowita już wyczerpana.

Stąd bierze się osobne rozliczenie i osobny kurs. Nie chodzi o mnożenie pozycji w wycenie, tylko o to, że tego fizycznie nie da się zapakować razem z wanną i szafką. Uczciwa firma powie ci to od razu; podejrzana obieca „wszystko za jedną cenę”, a potem zrewiduje ją na miejscu.

Praktyczna wskazówka dotycząca worków: gruz pakuje się w mocne worki wypełnione najwyżej do połowy. Worek napełniony do pełna waży tyle, że nie da się go podnieść, a przy próbie znoszenia po schodach pęka. Lepiej mieć dwadzieścia worków po piętnaście kilogramów niż dziesięć po trzydzieści.

Jeśli remont trwa kilka dni i gruz powstaje stopniowo, warto rozważyć worek typu big bag albo kontener zamiast kursów. To jest jedyna sytuacja przy remoncie mieszkania, w której kontener realnie wygrywa — pod warunkiem, że masz gdzie go postawić i kogo ładować. Porównanie obu wariantów opisujemy osobno.

Ile kosztuje wywóz wanny i kabiny

Trzy pozycje: demontaż, wywóz i piętro. Każda liczona osobno, bo każda jest inną pracą.

Demontaż to praca na miejscu: odłączenie od instalacji, rozkręcenie kabiny, skucie zabudowy, w razie potrzeby pocięcie wanny. Wyceniany jest osobno, bo możesz go wykonać sam albo zlecić ekipie remontowej, która i tak u ciebie pracuje.

Wywóz to stawka za sztukę przy pojedynczych elementach albo rozliczenie za metr sześcienny czy za kurs, gdy wyjeżdża cała łazienka. Gruz zawsze osobno, według masy. Dopłata za piętro dotyczy wynoszenia i przy wannie żeliwnej z trzeciego piętra bez windy jest realną pozycją, a nie formalnością.

Najtańszy wariant wygląda tak: ekipa remontowa demontuje wszystko w ramach swojej pracy, ty zbierasz elementy w jednym miejscu, a my przyjeżdżamy raz i zabieramy całość jednym kursem, z gruzem jako osobną pozycją. Najdroższy: trzy osobne wyjazdy w trzech różnych terminach, bo za każdym razem coś zostało.

Dlatego przy remoncie łazienki warto ustalić termin wywozu razem z ekipą remontową, zanim zaczną skuwać. Wycena jest bezpłatna, a rezerwacja terminu nic nie kosztuje.

Czego nie zabieramy z remontu łazienki

Jedna kategoria, o której trzeba powiedzieć wprost i przed przyjazdem, a nie w drzwiach.

Najważniejsze zastrzeżenie dotyczy azbestu. W budynkach z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych płyty azbestowo-cementowe bywają w kanałach wentylacyjnych, w zabudowie pionów instalacyjnych i w szachtach. Usuwać je może wyłącznie firma z odpowiednim zezwoleniem, z zachowaniem procedury i zgłoszeniem. My tego nie robimy i nie wolno nam tego obiecywać.

Jeśli podczas remontu odsłoni się coś, co wygląda na płytę azbestowo-cementową, przerwij pracę i zleć to specjalistycznej firmie. Zabieramy wszystko poza tym i mówimy o tym wprost przy wycenie.

Poza azbestem nie przyjmujemy odpadów niebezpiecznych i chemicznych w formie luźnej, odpadów medycznych ani niezabezpieczonych zbiorników po substancjach łatwopalnych. W typowym remoncie łazienki takie rzeczy się nie zdarzają, ale resztki silnych preparatów chemicznych bywają — te mieszkaniec może oddać do PSZOK-u w domowych ilościach, w ramach opłaty śmieciowej.

Nie wykonujemy też dezynsekcji, deratyzacji ani ozonowania. Po opróżnieniu zamiatamy i myjemy podłogi — to standard. Pełne sprzątanie po remoncie jest osobną usługą i wyceniamy je oddzielnie.