Czym jest eksmisja?

„Eksmisja” to słowo z języka potocznego, przepisy mówią raczej o opróżnieniu lokalu. Komornik wzywa dłużnika do dobrowolnego wykonania obowiązku w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie dokonuje czynności potrzebnych do wprowadzenia wierzyciela w posiadanie (art. 1046 § 1 kodeksu postępowania cywilnego).

Przy mieszkaniu ważne jest, dokąd dłużnik ma trafić. Jeśli tytuł nie daje mu prawa do najmu socjalnego ani lokalu zamiennego, komornik usuwa go do innego lokalu, do którego ma tytuł, a gdy takiego nie ma, wstrzymuje się do czasu wskazania przez gminę tymczasowego pomieszczenia (art. 1046 § 4). O prawie do najmu socjalnego sąd orzeka w wyroku (art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów). Od 1 listopada do 31 marca działa okres ochronny, z wyjątkami (art. 16 i 17 tej ustawy).

Osobny wątek to rzeczy. Komornik usuwa ruchomości niebędące przedmiotem egzekucji i oddaje je dłużnikowi lub dorosłemu domownikowi. Gdy to niemożliwe, ustanawia dozorcę i oddaje mu rzeczy na przechowanie na koszt dłużnika (art. 1046 § 9 k.p.c.). Jeśli dłużnik nie odbierze ich w terminie nie krótszym niż 30 dni, sąd na wniosek dozorcy może nakazać sprzedaż, a przy rzeczach bez wartości handlowej wskazać inny sposób rozporządzenia, nie wyłączając zniszczenia (art. 1046 § 10).

Przy najmie okazjonalnym i instytucjonalnym tytułem jest akt notarialny z klauzulą wykonalności, a nie wyrok. Samą egzekucję i tak prowadzi komornik.