KrótkoPorzucenie rzeczy to wyzbycie się własności rzeczy ruchomej przez jej pozostawienie w zamiarze rezygnacji z niej. Rzecz porzucona staje się niczyja, ale samo zostawienie przedmiotu bez takiego zamiaru porzuceniem nie jest.
Przepis jest krótki: właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci (art. 180 kodeksu cywilnego). Muszą wystąpić dwa elementy naraz: fizyczne pozostawienie i zamiar wyzbycia się własności. Własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez objęcie jej w posiadanie samoistne (art. 181).
Na drugim biegunie są rzeczy porzucone bez zamiaru wyzbycia się własności. Do nich stosuje się odpowiednio przepisy o rzeczach znalezionych (art. 2 ustawy o rzeczach znalezionych). Kto znajdzie rzecz w cudzym pomieszczeniu, zawiadamia o tym osobę, która to pomieszczenie zajmuje (art. 5 ust. 2). Gdy osoba uprawniona do odbioru jest nieznana, zawiadamia się właściwego starostę (art. 5 ust. 1).
Kłopot zaczyna się tam, gdzie zamiaru nie da się wykazać. Najemca wyjechał i zostawił meble: mógł je porzucić, mógł też planować powrót. Rower od lat stoi na korytarzu piwnicy: ktoś o nim zapomniał albo czeka na wiosnę. Wynajmujący, zarządca czy wspólnota zwykle nie przesądzają tego sami. Dokumentują stan, wywieszają ogłoszenie z terminem odbioru i wzywają właściciela, jeśli go znają.
Inaczej wygląda wystawka albo mebel postawiony przy altanie śmietnikowej w dniu zbiórki gabarytów. Tam intencja jest jasna: właściciel oddaje rzecz do odbioru jako odpad, zgodnie z zasadami gminy.
Więcej na ten temat
- Usługa: Wywóz gratów w Łodzi