KrótkoPółpiętro to spocznik w połowie wysokości między dwiema kondygnacjami, na którym schody zmieniają kierunek. Potocznie tak nazywa się też mieszkanie albo pomieszczenie z wejściem na tym poziomie, co zdarza się w starych kamienicach.
W większości klatek droga na wyższe piętro składa się z dwóch biegów: pół wysokości w jedną stronę, płaski spocznik i druga połowa w przeciwną. Ten środkowy spocznik to półpiętro. Często jest na nim okno klatki, a w starszych blokach bywał tam wlot zsypu. W domach z antresolą słowo pada luźniej, ale w budynku wielorodzinnym chodzi zawsze o ten środkowy podest.
W łódzkich kamienicach na półpiętrach zdarzały się wspólne ubikacje dla kilku mieszkań, później zamieniane na schowki albo przyłączane do lokali. Bywają też mieszkania z wejściem z półpiętra. Przy podawaniu adresu to źródło nieporozumień, bo „drugie piętro” każdy liczy po swojemu.
Przy noszeniu mebli półpiętro jest punktem krytycznym. Tu długi przedmiot musi obrócić się o 180 stopni, a o tym, czy się uda, decyduje głębokość spocznika i wysokość nad nim, a nie szerokość biegu. Narożnik albo wersalka, które bez kłopotu jadą po prostych schodach, potrafią utknąć dokładnie w tym miejscu. Ratunkiem bywa postawienie mebla pionowo, przeniesienie go nad balustradą albo rozkręcenie jeszcze w mieszkaniu.
Półpiętro kusi jako miejsce na odpoczynek przy znoszeniu ciężkich rzeczy. Tyle że to fragment drogi ewakuacyjnej: mebel może tam stanąć na moment, w trakcie przenoszenia, a nie czekać na kolejny kurs.