KrótkoDrewno lite to naturalne drewno w całym przekroju elementu, bez płyty pod spodem. Mebel z litego drewna składa się z desek, klejonych lameli albo masywnych elementów jednego gatunku, na przykład sosny, buku lub dębu.
Określenie służy przede wszystkim do odróżnienia od mebli z płyt drewnopochodnych. Stół z litego dębu ma dąb na wierzchu, w środku i od spodu. Stół fornirowany ma dąb tylko na powierzchni. Do drewna litego zalicza się także blaty i płyty klejone z wąskich listew, tak zwanych lameli, bo każda listwa to wciąż prawdziwe drewno.
Lite drewno pracuje. Latem, w wilgotnym powietrzu, pęcznieje, a zimą przy kaloryferach się kurczy i szuflady zaczynają chodzić luźniej. Stąd szczeliny między deskami w starych blatach i drzwiczki, które co jakiś czas trzeba dopasować. Płyta tak się nie zachowuje, za to drewno da się zeszlifować, zaolejować i naprawić prawie bez śladu.
Ciężar czuć od razu. Dębowy kredens czy bukowa szafa trzydrzwiowa to robota dla kilku osób z pasami nośnymi, sosna waży wyraźnie mniej niż dąb. Masywne meble z kamienic często nie mają złączy do rozkręcania, bo stolarz łączył je na czopy, kołki i klej. Rozbieranie takiego mebla na siłę kończy się pękniętym bokiem albo wyrwanym czopem.
Meble z litego drewna mają największą szansę na drugie życie. Szukają ich stolarze, renowatorzy i kupujący z ogłoszeń, dla których meble z płyty zwykle nie są ciekawe. Solidny stół po babci przy oczyszczaniu mieszkania odstawia się więc na bok i daje rodzinie czas na decyzję. Gdy nikt go nie chce, jedzie z pozostałymi gabarytami.