KrótkoFornir to cienki arkusz naturalnego drewna, zwykle poniżej milimetra grubości, skrawany z kłody i naklejany na płytę albo tańsze drewno. Daje meblowi wygląd szlachetnego gatunku przy znacznie mniejszym zużyciu surowca.
Arkusze uzyskuje się, skrawając drewno nożem na płasko albo łuszcząc obracaną kłodę jak rolkę papieru. Z jednego pnia orzecha czy dębu wychodzi w ten sposób wielokrotnie więcej powierzchni okładziny, niż dałoby cięcie na deski. Fornirowanie znało już dawne stolarstwo, a w PRL stało się standardem: meblościanki, kredensy, stoliki i radia w drewnianych obudowach miały fornirowane płyty.
Fornir łatwo pomylić z folią drewnopodobną. Prawdziwe drewno nie powtarza rysunku, każde drzwiczki mają trochę inny układ słojów, a na krawędzi widać cienką warstwę drewna nad płytą. Mylą się też ci, którzy biorą mebel fornirowany za lity. Wystarczy zajrzeć od spodu albo w otwór po zawiasie, żeby zobaczyć wiórówkę albo płytę stolarską.
W suchym mieszkaniu fornir wytrzymuje dziesięciolecia, w piwnicy i na strychu dużo gorzej. Wilgoć i mróz osłabiają stary klej, arkusz odchodzi pęcherzami, a krawędzie kruszą się przy pierwszym dotknięciu. Stolarz takie miejsca podkleja albo wstawia łatę. Ze szlifowaniem trzeba uważać, bo papier ścierny szybko przebija cienką warstwę do podkładu.
Przy oczyszczaniu mieszkania po starszych osobach fornirowane meble budzą pytanie o wartość. Masowo produkowane segmenty z lat 70. rzadko ją mają. Inaczej bywa z meblami sygnowanymi, projektami z nazwiskiem albo przedwojennymi komodami, które dobrze pokazać renowatorowi, zanim trafią na samochód.
Więcej na ten temat
- Usługa: Wywóz komody i kredensu w Łodzi
- Wikipedia: Fornir