Czym jest kredens?

Kredensy stały w kuchniach, zanim pojawiły się zabudowy na wymiar. Przedwojenne i te z pierwszych lat po wojnie robiono z litego drewna albo z drewna fornirowanego, z fazowanymi szybkami, mosiężnymi uchwytami i gzymsem. Z lat 60. i 70. pochodzą prostsze kredensy z płyty, często malowane na biało albo kremowo.

Słowo bywa używane zamiennie z bufetem i witryną, choć to trzy różne meble. Bufet jest niższy, stoi w jadalni i zwykle nie ma nadstawki. Witryna to przeszklona szafa do wystawiania porcelany. Kredens łączy jedno z drugim: dół na garnki, góra na talerze i szklanki.

Dla ekipy najważniejsze jest to, że kredens prawie zawsze się dzieli. Nadstawka stoi na dolnej części luzem albo trzyma się na kilku wkrętach od środka, więc po wyjęciu zawartości łatwo ją zdjąć. Gzyms też bywa osobnym elementem. Każda z części z litego drewna waży swoje, a w łódzkiej kamienicy z wąską klatką wynosi się je osobno, pionowo, bez opierania szyb o poręcz.

Zanim kredens po dziadkach pojedzie na wywóz, dobrze pokazać go komuś, kto zajmuje się renowacją. Egzemplarze w dobrym stanie, z oryginalnymi szybkami i okuciami, często łatwiej oddać niż szafę z płyty. Te, które latami stały w wilgotnej piwnicy, z pękniętym drewnem i odklejonym fornirem, kończą zwykle jako odpady wielkogabarytowe.