KrótkoFaktura za usługę to dokument, w którym firma potwierdza wykonanie usługi, na przykład opróżnienia mieszkania lub przeprowadzki, jej cenę oraz dane sprzedawcy i nabywcy. Osoba prywatna może jej zażądać w ciągu 3 miesięcy od końca miesiąca wykonania usługi.
Przy usłudze dla osoby prywatnej firma nie musi wystawiać faktury z własnej inicjatywy, a dokumentem sprzedaży jest wtedy zwykle paragon. Na żądanie nabywcy fakturę trzeba jednak wystawić, jeżeli żądanie zgłoszono w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym wykonano usługę albo otrzymano zapłatę (art. 106b ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług). Przeprowadzka wykonana w połowie maja daje więc czas do końca sierpnia.
Inaczej jest, gdy płaci firma, wspólnota albo inny podatnik. Jeżeli sprzedaż zarejestrowano na kasie fiskalnej, fakturę na podatnika wystawia się tylko wtedy, gdy jego numer NIP był na paragonie (art. 106b ust. 5 tej ustawy). Zarządca, który zleca opróżnienie lokalu po eksmisji, podaje więc dane przed zapłatą, a nie tydzień później.
Faktura dokumentuje usługę, a nie przekazanie odpadów. Klient prywatny nie dostaje karty przekazania odpadów, bo jako wytwórca odpadów komunalnych nie prowadzi ich ewidencji (art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach). Pytanie o „papier z utylizacji” sprowadza się w praktyce do faktury i ewentualnie protokołu z opisem zakresu prac.
Przy mieszkaniu po zmarłym rodzicu pojawia się pytanie, na kogo wystawić dokument. Zwykle na tego ze spadkobierców, który zamawia usługę i za nią płaci. Gdy koszt mają potem podzielić wszyscy, faktura z opisem usługi i adresem lokalu porządkuje rozliczenie, także przy dziale spadku, w którym ktoś wykazuje wydatki poniesione na wspólne mieszkanie.