Czym jest lastryko?

Technika wywodzi się z włoskiego terrazzo, w Polsce jednak kojarzy się przede wszystkim z budownictwem powojennym, gdzie stosowano ją na ogromną skalę. Mieszankę cementu, barwnika i grysu kładziono na podłoże, a po związaniu szlifowano maszynowo, aż spod cementu wyszły ziarna kamienia. Efekt to nakrapiana powierzchnia w szarościach, beżach albo czerwieniach.

W blokach z wielkiej płyty i odnawianych po wojnie kamienicach lastryko jest niemal wszędzie: na stopniach i spocznikach, w korytarzach piwnicznych, na parapetach i podłogach łazienek. Prefabrykowane stopnie lastrykowe są twarde i ciężkie, ale ich krawędzie łatwo wyszczerbić uderzeniem.

Dla przeprowadzki ma to dwa skutki. Mokre lastryko jest śliskie, więc w deszczu i po śniegu noszenie mebli po klatce wymaga suchej drogi i butów z dobrą podeszwą. A szczerba w krawędzi stopnia po upuszczonej pralce to uszkodzenie części wspólnej, którego nie da się dyskretnie zakleić. Narożniki ciężkich rzeczy trzyma się nad stopniami, nie na nich.

Przy remoncie lastrykowe parapety i posadzki albo się skuwa, albo szlifuje i impregnuje na nowo. Odnowione lastryko wróciło zresztą do łask projektantów wnętrz. Skute kawałki to ciężki gruz, który pakuje się w worki lub wrzuca do kontenera, a nie wywozi razem z meblami.