Czym jest blok z wielkiej płyty?

Wielka płyta pozwalała budować osiedla szybko i według powtarzalnych projektów. Systemy miały własne nazwy, jak W-70 czy OWT-67, i różniły się rozstawem ścian nośnych, wysokością kondygnacji i wielkością elementów. W Łodzi z prefabrykatów powstały całe osiedla na Retkini, Teofilowie, Widzewie-Wschodzie czy Radogoszczu. Wszystkich bloków w mieście jest ok. 6,9 tys. (szacunek z danych GUGiK), choć nie każdy z nich jest z płyty.

Ściany w takim bloku to w dużej części żelbet, często nośny także między pokojami. Wiercenie wymaga udaru i cierpliwości, a o usunięciu ściany decyduje projekt i zgody, nie chęć właściciela. Stąd popularność meblościanek: mebel stawiano wzdłuż ściany zamiast w niej. Wiele z nich przykręcono do betonu kołkami, które po latach trzymają mocniej niż płyta wiórowa samego mebla.

Niższe bloki, do czterech pięter, budowano zwykle bez windy, wysokie, dziesięcio- i jedenastopiętrowe, z jedną lub dwiema windami. Klatki są ciasne, z lastrykowymi stopniami i metalową balustradą. Przedpokoje bywają wąskie, drzwi do pokoi także, dlatego meblościanka czy narożnik wychodzą stąd prawie zawsze w częściach.

Pomyłka przy remoncie: założenie, że skoro to „płyta”, wszystko da się odkręcić. Płytki przyklejone do betonu, zabudowy z płyt gipsowych i lastrykowe parapety to już odpad remontowy, który wymaga innego wywozu niż meble.