Czym jest okleina meblowa?

Pod okleiną prawie zawsze kryje się płyta wiórowa, MDF albo HDF. Producent kupuje tani, równy nośnik i dopiero okleina decyduje, czy mebel będzie „dębem sonoma”, wysokim połyskiem czy gładką bielą. Okleiny papierowe mają ułamek milimetra i trafiają na tylne ścianki oraz tanie półki. Folie PCV są grubsze i elastyczne, dają się więc formować na frezowanych frontach.

Od płyty laminowanej odróżnia ją sposób łączenia z nośnikiem. Warstwę melaminową wprasowuje się w płytę pod ciśnieniem i w wysokiej temperaturze, okleinę się przykleja. Dlatego okleina potrafi puścić: przy zlewie, nad czajnikiem, obok piekarnika albo tam, gdzie latami grzało słońce. Pęcherz na froncie czy odstający róg to typowy znak, że klej przestał trzymać.

Obrzeże, czyli pasek na krawędzi płyty, jest najczulszym miejscem całego mebla. Przy wynoszeniu po klatce schodowej to ono pierwsze trafia w poręcz i ścianę, a odprysk odsłania surową wiórówkę. Krawędzie blatów i boków szaf zabezpiecza się narożnikami ochronnymi i kocem.

Okleina naturalna wygląda jak drewno, bo nim jest. Folię drewnopodobną zdradza powtarzający się rysunek słojów i identyczne sęki na sąsiednich drzwiczkach. Przy wywozie rodzaj okleiny nie gra roli. Liczy się dopiero wtedy, gdy rodzina zastanawia się, czy mebel da się odsprzedać albo odnowić: odklejonej folii nikt nie poprawi tak, żeby nie było śladu, a fornir stolarz potrafi podkleić.