Czym jest piwnica?

W budynku wielorodzinnym piwnica łączy trzy rodzaje przestrzeni. Korytarze należą do części wspólnej, pomieszczenia techniczne mieszczą węzeł cieplny, wodomierze, dawniej skład opału, a boksy są przypisane do mieszkań. Boks może być pomieszczeniem przynależnym wpisanym do aktu notarialnego (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali) albo tylko przydzielonym do używania.

Przepisy przeciwpożarowe traktują piwnicę surowo. Nie wolno składować materiałów palnych na piwnicznych drogach komunikacji ogólnej ani przechowywać w piwnicach butli do gazów palnych, nawet opróżnionych (§ 4 ust. 1 pkt 12 i 13 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej budynków). Ten sam akt wyklucza trzymanie w pomieszczeniach piwnicznych materiałów niebezpiecznych pożarowo, takich jak rozpuszczalniki czy paliwo (§ 7 ust. 2). Szafa wystawiona „na chwilę” na korytarz to więc coś więcej niż kłopot z sąsiadami.

Piwnice kamienic bywają ceglane, sklepione, z niskim przejściem i schodami bez poręczy. W blokach są wyższe, za to wąskie i ciemne, a drzwi do boksów często węższe niż drzwi w mieszkaniu. Wilgoć robi swoje: kartony rozpadają się przy podniesieniu, meble z płyty wiórowej puchną i kruszą się na krawędziach, drewniane regały gniją od spodu.

Właściciel często zakłada, że w piwnicy „jest tylko kilka rzeczy”, i nie schodzi tam przed wyceną. Po latach w boksie leżą słoiki, opony, stare drzwi, worki z gruzem po remoncie i rowery bez kół. Zdjęcie zrobione z latarką mówi więcej niż opis przez telefon.