KrótkoCzęść wspólna nieruchomości to grunt oraz te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie właścicielom poszczególnych lokali, np. klatki schodowe, dach, windy, korytarze piwniczne i instalacje. Należy do wszystkich właścicieli w ułamkowych udziałach.
Ustawa o własności lokali mówi o „nieruchomości wspólnej”: tworzą ją grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali). Każdy właściciel ma w niej udział odpowiadający powierzchni jego lokalu razem z pomieszczeniami przynależnymi (art. 3 ust. 3). Zniesienia tej współwłasności nie można żądać, dopóki trwa odrębna własność lokali (art. 3 ust. 1).
W typowym bloku czy kamienicy do części wspólnej należą klatka schodowa z półpiętrami, winda, dach, elewacja, piony instalacyjne, korytarze piwniczne, suszarnia, wózkownia i podwórko. Właściciel może z nich korzystać zgodnie z przeznaczeniem (art. 12 ust. 1), ale tak, by nie utrudniać tego innym (art. 13 ust. 1).
Ten drugi warunek wraca przy każdym wynoszeniu mebli. Szafa postawiona na podeście na czas przeprowadzki, worki z gruzem pod drzwiami, rozkręcona meblościanka oparta o ścianę klatki to korzystanie z części wspólnej, które innym przeszkadza. Na klatce dochodzą jeszcze przepisy przeciwpożarowe, bo jest ona drogą ewakuacyjną.
Częste nieporozumienie dotyczy rzeczy porzuconych. Stary rower w korytarzu piwnicznym stoi w części wspólnej, ale nie należy do wspólnoty, tylko do kogoś, kto go tam zostawił. O jego usunięciu decyduje zarząd albo zarządca, a nie najbardziej zirytowany sąsiad. W budynkach spółdzielczych bez wyodrębnionych lokali tę rolę pełni spółdzielnia.
Więcej na ten temat
- Wikipedia: Nieruchomość wspólna