KrótkoKomórka lokatorska to małe, zamykane pomieszczenie gospodarcze przypisane do konkretnego mieszkania, zwykle w piwnicy bloku albo przy korytarzu na piętrze. Trzyma się w niej rzeczy, które nie mieszczą się w lokalu.
Nazwa jest potoczna i wyrosła z budownictwa spółdzielczego. W aktach notarialnych częściej pada słowo „komórka” albo „pomieszczenie przynależne”. W blokach z lat 70. i 80. komórki ustawiano rzędem w piwnicy, za drewnianymi drzwiami albo ażurowymi przegrodami z desek czy siatki, a numer na drzwiach odpowiada zwykle numerowi mieszkania. W nowszych budynkach to murowane boksy ze stalowymi drzwiami, czasem na każdym piętrze obok windy.
Status prawny bywa dwojaki. Komórka może być częścią składową lokalu i wtedy ustawa zalicza ją do pomieszczeń przynależnych (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali), a jej powierzchnia wchodzi do wyliczenia udziału w nieruchomości wspólnej. Może też stać w części wspólnej i być tylko przydzielona do korzystania, uchwałą wspólnoty albo decyzją spółdzielni. Różnicę widać w akcie notarialnym lub księdze wieczystej, nie na drzwiach.
Przy sprzedaży mieszkania albo po śmierci lokatora powtarza się ten sam kłopot: rodzina nie wie, która komórka jest „ich”, a klucz do kłódki przepadł. Wykaz przydziału ma zwykle administracja. Drugi kłopot to zawartość. Przepisy przeciwpożarowe zabraniają trzymania w piwnicach butli do gazów palnych, także pustych (§ 4 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej budynków), a stare butle turystyczne i kanistry i tak trafiają się tam regularnie.
Komórka mieści zaskakująco dużo jak na swoją powierzchnię: regały ze słoikami, opony, rowery, puszki farby, kartony z dokumentami. Korytarz piwniczny jest wąski i słabo oświetlony, więc rzeczy wynosi się po kolei, bez odkładania ich pod drzwiami sąsiadów.