Czym jest płyta wiórowa?

Wióry pochodzą z odpadów tartacznych i drewna gorszej klasy. Miesza się je z klejem, najczęściej żywicą mocznikowo-formaldehydową, formuje z nich warstwę i prasuje. Wychodzi materiał tani, równy i stabilny wymiarowo, tyle że bez długich włókien, które w drewnie trzymają wkręt. Norma PN-EN 312 dzieli płyty na typy od P1 do P7: od zwykłych, do suchych pomieszczeń, po konstrukcyjne do wnętrz wilgotnych. Korpusy mebli pokojowych mają zwykle 16 albo 18 mm grubości.

Słabe strony wychodzą przy demontażu. Wkręt wykręcony i wkręcony drugi raz w to samo gniazdo trzyma gorzej, a za trzecim razem potrafi wyjść razem z kawałkiem płyty. Wystarczy też kilka tygodni w mokrej piwnicy albo jedno zalanie od pralki, żeby krawędź spuchła i się rozwarstwiła. Takiego boku nie da się już porządnie skręcić.

Z płytą laminowaną i MDF-em łatwo ją pomylić, bo z zewnątrz wyglądają podobnie. Płyta laminowana to zazwyczaj ta sama wiórówka, tylko z wprasowaną warstwą dekoracyjną. MDF ma jednolity, gładki przekrój. Wiórówka po złamaniu pokazuje grube okruchy w środku i drobniejsze przy powierzchni.

Stara szafa z bloku z wielkiej płyty to w praktyce kilkadziesiąt kilogramów wiórówki z okuciami. Takiego mebla nie pali się w piecu kaflowym ani w kominku: termiczne przekształcanie odpadów poza spalarnią jest zakazane i grozi za nie areszt albo grzywna (art. 155 i 191 ustawy o odpadach). Rozkręcone elementy jadą z odpadami wielkogabarytowymi, a część drewna z takich mebli wraca do obiegu jako surowiec.