Czym jest piec kaflowy?

Piec stawia zdun na miejscu, z cegły szamotowej, gliny i kafli, często na własnym fundamencie albo wzmocnionym stropie. W środku ma palenisko z rusztem, popielnik i kanały dymowe, które nagrzewają całą bryłę. Kafle bywają gładkie, białe lub brązowe, ale w starszych kamienicach trafiają się zdobione, z gzymsem i koroną, cenione przez kolekcjonerów.

Uchwała antysmogowa województwa łódzkiego obejmuje piece i kominki jako miejscowe ogrzewacze. Te, których używano przed 1 maja 2018 r., trzeba było wymienić albo dostosować do wymagań unijnych do 1 stycznia 2026 r., a w budynkach podłączonych do sieci ciepłowniczej jeszcze wcześniej (uchwała antysmogowa, serwis Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego). W wielu łódzkich mieszkaniach piec stoi dziś już tylko jako ozdoba albo czeka na rozbiórkę.

Pieca kaflowego nie da się wynieść w całości. Waży setki kilogramów, nie mieści się w drzwiach i jest połączony z przewodem kominowym. Rozbiera się go od góry, warstwami, a zostaje gruz: kafle, cegła, glina, popiół i sadza z kanałów, do tego żeliwne drzwiczki i ruszt. Objętość tego gruzu zwykle zaskakuje właściciela.

Częsty błąd to rozbiórka na własną rękę, bez zabezpieczenia podłogi i bez zamknięcia otworu w kominie. Sadza i pył rozchodzą się po całym mieszkaniu, a otwarty wlot przewodu trzeba potem zamurować, co jest pracą dla zduna, murarza albo kominiarza. Ozdobne kafle, jeśli mają trafić do kogoś, kto je wykorzysta, zdejmuje się wcześniej, pojedynczo.