Czym jest konfirmat?

W wielu fabrykach konfirmaty zastąpiły klejenie na kołki, bo łączą płyty mocno i od razu, bez czekania, aż klej zwiąże. Wkręca się je w otwór stopniowy: węższy w płycie, w którą wchodzi gwint, i szerszy w płycie dociskanej łbem. W gotowym meblu łby widać z boku korpusu, przykryte plastikowymi zaślepkami w kolorze płyty.

Do odkręcania służy klucz imbusowy, zwykle 4 mm, albo wkrętarka z odpowiednim bitem. Odkręcić konfirmat jest łatwo, gorzej go potem wkręcić. Gwint wycina w wiórówce własny rowek, a przy drugim wkręcaniu w to samo miejsce trafia już w rozkruszony materiał. Wkrętarka ustawiona na zbyt duży moment kręci wkręt w miejscu i niszczy otwór do końca.

Rozkręconą szafę skręca się na te same konfirmaty i w te same otwory, najlepiej ręcznie, czując opór. Gdy otwór jest wyrobiony, stolarze wklejają w niego drewniany kołek i wkręcają od nowa albo wiercą nowe gniazdo obok. Grubszy wkręt rzadko pomaga, bo płyta pęka od krawędzi.

Łatwo go pomylić ze złączem mimośrodowym, bo oba siedzą w meblach z płyty. Mimośród chowa się w środku płyty i zaciska trzpień obrotem puszki, konfirmat przechodzi przez płytę na wylot. Przy demontażu konfirmaty z każdego mebla trafiają do osobnego woreczka podpisanego markerem, inaczej po przeprowadzce zaczyna się zgadywanie.