Czym jest telewizor plazmowy?

Plazmy kupowano chętnie wtedy, gdy duże telewizory LCD miały jeszcze słabszy kontrast i kąty widzenia. Producenci wycofali się z nich ponad dekadę temu, więc każdy egzemplarz w domu ma swoje lata. Wiele z nich wisi jeszcze na ścianach albo stoi w piwnicach po wymianie na nowszy model.

Przy wywozie plazmę odróżnia od LCD przede wszystkim waga. Panel składa się z dwóch tafli szkła, więc telewizor plazmowy waży wyraźnie więcej niż współczesny LCD tej samej przekątnej. Największe modele trudno unieść jednej osobie. Plazmy mocno się nagrzewały i pobierały dużo prądu, co przyspieszyło ich wymianę.

Szkło panelu jest cienkie w stosunku do powierzchni i nie znosi skręcania. Plazmę przenosi się i przewozi w pionie, najlepiej w oryginalnym kartonie albo owiniętą kocem, nigdy ekranem w dół. Pęknięty panel z drobnym szkłem to kłopot przy załadunku i rozładunku.

W ustawie o ZSEE telewizor plazmowy należy do grupy 2, czyli ekranów, monitorów i sprzętu z ekranami większymi niż 100 cm² (załącznik nr 1 do ustawy o ZSEE). W łódzkim PSZOK-u trafia do grupy telewizorów i monitorów, osobno od reszty elektroniki (procedura PSZOK, LCKM UMŁ).

Uchwyt ścienny to stal, nie elektroodpad. Odkręca się go osobno i oddaje jako złom albo zostawia w ścianie dla następnego lokatora.