KrótkoTermin na przyjęcie spadku wynosi sześć miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swojego powołania. W tym czasie może przyjąć spadek wprost, z dobrodziejstwem inwentarza albo go odrzucić.
Termin wynika z art. 1015 § 1 k.c. i nie biegnie dla wszystkich od tego samego dnia. Liczy się chwila, w której konkretna osoba dowiedziała się, że jest powołana do spadku. Syn zmarłego wie o tym zwykle od pogrzebu. Wnuk, który dziedziczy dopiero po odrzuceniu spadku przez ojca, dowiaduje się później, często z zawiadomienia sądu, i od tego dnia liczy swoje pół roku.
Do zachowania terminu wystarczy złożenie przed jego upływem wniosku do sądu o odebranie oświadczenia. Gdy oświadczenie wymaga zezwolenia sądu, na przykład w imieniu dziecka, bieg terminu zawiesza się na czas tego postępowania (art. 1015 § 11 i § 12 k.c.).
Po upływie terminu decyzja zapada sama: brak oświadczenia jest jednoznaczny z przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza (art. 1015 § 2 k.c.). Kto przegapił termin, a chciał spadek odrzucić, może w niektórych sytuacjach powołać się przed sądem na błąd lub groźbę i uchylić się od skutków niezłożenia oświadczenia, co wymaga zatwierdzenia przez sąd (art. 1019 § 2 k.c.). Wynik takiej sprawy jest niepewny.
Jeśli spadkobierca umrze, zanim termin minie, oświadczenie mogą złożyć jego spadkobiercy. Ich termin nie skończy się wcześniej niż termin na złożenie oświadczenia co do spadku po nim samym (art. 1017 k.c.).