Czym jest winda załadowcza?

W branży mówi się też „winda samochodowa”, „burta hydrauliczna” albo po prostu „klapa”. Najczęstsza wersja ma platformę, która w czasie jazdy zamyka tył skrzyni jak drzwi. Po zatrzymaniu kierowca opuszcza ją na ziemię, ktoś wtacza na nią ładunek, a siłowniki unoszą go do poziomu podłogi. Spotyka się też windy chowane pod podwozie oraz kolumnowe, z prowadnicami po bokach.

Prawnie to urządzenie techniczne, a nie zwykły element nadwozia. Rozporządzenie Rady Ministrów wymienia podesty ruchome wśród urządzeń podlegających dozorowi technicznemu (§ 1 pkt 6 lit. h rozporządzenia w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu). Właściciel auta z windą prowadzi więc dokumentację, zleca konserwację osobie z uprawnieniami i poddaje urządzenie badaniom według zasad Urzędu Dozoru Technicznego.

Najważniejsza liczba to udźwig z tabliczki znamionowej. Wlicza się do niego ładunek razem z wózkiem, a także osobę stojącą na platformie, jeśli producent w ogóle na to pozwala. Ciężka lodówka dwudrzwiowa przypięta do wózka schodowego potrafi zbliżyć się do granicy mniejszych wind montowanych w busach.

Typowe błędy to stawianie ładunku na samym brzegu platformy, trzymanie stopy pod jej krawędzią przy opuszczaniu i praca na pochyłym krawężniku, gdy platforma nie leży równo. Mebel na kółkach bez blokady potrafi sam zjechać w trakcie podnoszenia.

Winda nie wnosi niczego na piętro. Pomaga wyłącznie na odcinku między chodnikiem a paką, więc najwięcej daje przy pralkach, sejfach, pianinach i masywnych szafach. Kartony ekipa często i tak podaje z rąk do rąk, bo tak idzie szybciej.