KrótkoZbiórka odpadów wielkogabarytowych to część gminnego systemu odpadowego, w ramach której gmina przejmuje od mieszkańców meble, materace, dywany i inne duże przedmioty z gospodarstw domowych: sprzed budynku według harmonogramu albo w PSZOK-u.
Odpady wielkogabarytowe, w tym meble i materace, ustawa o odpadach zalicza do odpadów komunalnych z gospodarstw domowych (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach). Skoro są komunalne, gmina musi je od mieszkańców przejąć w zamian za opłatę śmieciową: odebrać z nieruchomości albo przyjąć w PSZOK-u (ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 6r ust. 2d).
Gmina może jednak ograniczyć ilość gabarytów przyjmowanych w ramach opłaty (art. 6r ust. 3a tej samej ustawy) i sama decyduje, jak często je odbiera. Stąd duże różnice między miastami: jedne jeżdżą po osiedlach co kilka dni, inne raz na kwartał albo tylko po zgłoszeniu. W Łodzi zabudowa wielorodzinna ma odbiór co 10 dni, jednorodzinna dwa razy w roku (lodz.pl, informator 2024).
Granica „gabarytu” bywa myląca. Duży nie znaczy wielkogabarytowy w sensie gminnym. Wanna, kabina prysznicowa, drzwi z futryną czy kaloryfer są duże, ale to odpady remontowe, a lodówka i pralka to elektroodpady. Łódź wyklucza je z odbioru gabarytów i kieruje do PSZOK-u.
Przykład z kamienicy: rodzina wynosi po dziadku dwie szafy, tapczan i kredens. Jeśli wszystko stanie na podwórku w dniu odbioru, gmina to zabierze. Jeśli obok wyląduje stara kuchenka gazowa i drzwi od spiżarni, te dwie rzeczy najpewniej zostaną na miejscu.