Czym jest cisza nocna?

Pojęcie funkcjonuje głównie w obyczaju i regulaminach. Godziny ciszy nocnej wpisują zwykle wspólnoty i spółdzielnie do regulaminów porządku domowego. Najczęściej jest to przedział 22:00 do 6:00, ale konkretny budynek może mieć inne zapisy.

Podstawą prawną reakcji jest art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń. Karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny podlega ten, kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym. Przepis nie zawiera godzin. Wykroczeniem może więc być także uciążliwy hałas w dzień, a cisza po 22:00 nie oznacza, że wcześniej wolno wszystko.

Częste nieporozumienie dotyczy remontów i przeprowadzek. Wielu mieszkańców sądzi, że do 22:00 można wiercić i rozbijać bez ograniczeń. Tymczasem regulamin budynku może przewidywać węższe godziny głośnych prac, na przykład bez niedziel i świąt.

Przy opróżnianiu mieszkania najwięcej hałasu robi demontaż: rozkręcanie meblościanki, rozbijanie płyt, stukanie szaf o poręcze. W bloku z wielkiej płyty dźwięk niesie się po konstrukcji na kilka pięter. W kamienicy z drewnianymi stropami słychać kroki i przesuwanie mebli.

Najprościej zaplanować głośne prace na wczesne popołudnie, a ostatni kurs skończyć z zapasem przed wieczorem. Kartka na drzwiach klatki z datą i godzinami pracy zmniejsza liczbę pretensji, nawet jeśli nikt nie przekroczył żadnej granicy.