Czym jest hulajnoga elektryczna?

Definicję zawiera art. 2 pkt 47b ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity, Dz.U. 2024 poz. 1251). Punkt dalej ustawa opisuje urządzenie transportu osobistego, czyli pozostałe elektryczne pojazdy bez siedzenia, na przykład elektryczną deskorolkę czy jednokołowiec. Zwykła hulajnoga odpychana nogą nie jest w ogóle pojazdem, tylko urządzeniem wspomagającym ruch (art. 2 pkt 18a).

Typowa hulajnoga waży od kilkunastu do ponad dwudziestu kilogramów. Większą część tej masy stanowią akumulator litowo-jonowy w desce lub w kolumnie kierownicy i silnik w piaście koła. Kierownica składa się na zawiasie przy podstawie, więc hulajnoga mieści się w bagażniku samochodu i w małej windzie osobowej.

Środki transportu ustawa o ZSEE wyłącza ze swojego zakresu z jednym wyjątkiem: obejmuje elektryczne pojazdy dwukołowe bez homologacji (art. 2 ust. 2 pkt 7 ustawy o ZSEE). Zużyta hulajnoga elektryczna jest więc elektroodpadem, a nie złomem czy gabarytem. Jej akumulator, jako bateria pojazdu z napędem elektrycznym, ustawa o bateriach i akumulatorach zalicza do przemysłowych (załącznik nr 1 do ustawy o bateriach i akumulatorach).

Najwięcej kłopotu sprawia hulajnoga, która przez kilka zim stała rozładowana w piwnicy albo w komórce lokatorskiej. Głęboko rozładowany pakiet często nie przyjmuje już ładunku, a ładowanie uszkodzonego na siłę grozi pożarem. Przed oddaniem nie rozkręca się deski, żeby wyjąć ogniwa: hulajnoga jedzie w całości.