KrótkoKonto bankowe zmarłego to rachunek, którego posiadacz nie żyje. Pieniądze na nim co do zasady wchodzą do spadku, a bank wypłaca je spadkobiercom po przedstawieniu postanowienia sądu albo aktu poświadczenia dziedziczenia, z kilkoma wyjątkami.
Po śmierci posiadacza rachunek nie znika, ale nikt już nie może z niego swobodnie korzystać. Osoba, która miała dostęp jako pełnomocnik, traci go razem ze śmiercią mocodawcy. Środki należą do spadku, a wobec banku spadkobierca wykazuje swoje prawa postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia (art. 1027 k.c.).
Prawo bankowe przewiduje wyjątki (art. 55 i 56, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 38). Bank zwraca z rachunku koszty pogrzebu osobie, która przedstawi rachunki, w granicach przyjętych zwyczajów. Za życia posiadacz mógł też wydać dyspozycję wkładem na wypadek śmierci na rzecz małżonka, wstępnych, zstępnych lub rodzeństwa, do limitu dwudziestokrotności przeciętnego wynagrodzenia. Obie kwoty nie wchodzą do spadku, a o dyspozycji bank zawiadamia wskazane osoby sam. Świadczenia z ZUS wpłacone za okres po śmierci bank oddaje organowi, który je wypłacił.
Rodzina często nie wie, w ilu bankach zmarły miał pieniądze. Spadkobierca z tytułem prawnym do spadku może uzyskać zbiorczą informację o rachunkach (art. 92ba Prawa bankowego). W praktyce służy temu usługa Centralna Informacja prowadzona przez Krajową Izbę Rozliczeniową, obejmująca banki i SKOK-i (KIR, Centralna informacja o rachunkach).
Przy rachunku wspólnym współposiadacz zwykle dalej z niego korzysta, a do spadku trafia część przypadająca zmarłemu. Szczegóły zależą od umowy z bankiem.