Czym jest loggia?

Nazwa przyszła z Włoch, gdzie loggią nazywano zadaszoną galerię otwartą arkadami na dziedziniec. W polskich blokach, zwłaszcza z wielkiej płyty, loggie występują masowo: całe ściany budynku mają wcięte w bryłę prostokąty, jeden nad drugim. W ogłoszeniach i rozmowach i tak nazywa się je balkonami.

Różnica ma skutki w codziennym życiu. Loggię osłaniają ściany i strop, więc mniej na nią pada i mniej wieje. Dlatego mieszkańcy chętnie ją oszklają, ocieplają i zamieniają w spiżarnię, schowek na przetwory albo dodatkowy kawałek pokoju. Oszklenie zmienia wygląd elewacji, więc zwykle wymaga zgody zarządu wspólnoty albo spółdzielni, a do metrażu loggia i tak nie wchodzi (art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów).

Sucha i zamknięta loggia przyciąga więcej rzeczy niż balkon. Zdarzają się w niej regały pod sufit, szafki zrobione na wymiar z płyty, stara pralka, skrzynki ze słoikami i narzędzia z czasów remontu. Zabudowę przykręconą do ścian trzeba rozkręcić na miejscu, bo drzwi balkonowe są wąskie i często mają wysoki próg.

Przepisy przeciwpożarowe stawiają loggię na równi z balkonem i tarasem: żadnych materiałów niebezpiecznych pożarowo (§ 7 ust. 2 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej budynków). W praktyce chodzi o puszki z rozcieńczalnikiem, kanistry i aerozole odstawione tam po malowaniu, które przy opróżnianiu odkłada się osobno od reszty rzeczy.