KrótkoOznaczanie kartonów to opisywanie pudeł podczas pakowania tak, żeby ekipa wiedziała, do którego pokoju je zanieść, a domownicy, co jest w środku. Dobry opis zawiera pokój docelowy, krótką zawartość i ostrzeżenie typu „szkło” albo strzałkę „góra”.
Najważniejsza informacja to pokój docelowy w nowym mieszkaniu, a nie ten, z którego rzeczy pochodzą. Ekipa rozładowuje według napisów, więc pudło z napisem „sypialnia” trafi do sypialni, nawet jeśli jego zawartość stała wcześniej w przedpokoju. Jeśli układ nowego mieszkania jest inny, dobrze jest nazwać pokoje prosto: „pokój Zosi”, „gabinet”, „kuchnia”.
Drugi element to zawartość w trzech, czterech słowach. Nie spis z natury, tylko tyle, żeby znaleźć patelnię bez otwierania dziesięciu pudeł: „garnki i patelnie”, „ręczniki”, „segregatory z rachunkami”. Trzeci to ostrzeżenia, gdy są potrzebne: „szkło”, „delikatne”, strzałka pokazująca górę.
Napis umieszcza się na dwóch sąsiednich bokach, nie na wieku. W busie i w przedpokoju kartony stoją w stosach i widać wyłącznie ich boki. Opis na wierzchu widzi tylko ktoś, kto stoi nad pudłem, czyli w trakcie rozładunku prawie nikt.
Szybszy system to kolorowa taśma malarska: jeden kolor na pokój, pasek na każdym kartonie i drugi na framudze drzwi w nowym mieszkaniu. Przy większych przeprowadzkach kartony się numeruje, a w telefonie prowadzi krótką listę, co jest pod którym numerem. Wtedy na pudle wystarczy numer i kolor.
Z ostrożności nie pisze się na kartonach „biżuteria”, „laptop” czy „dokumenty osobiste”. Pudła stoją czasem chwilę na chodniku, a taki napis mówi każdemu przechodniowi, co jest w środku. Marker zostawia się na tekturze, bo na taśmie z folii tusz się rozmazuje.