KrótkoPlan rozstawienia mebli to rysunek nowego mieszkania z zaznaczonym miejscem każdej szafy, łóżka, stołu i dużego sprzętu. Ekipa wnosi i skręca meble od razu tam, gdzie mają stać, zamiast odstawiać je pod ścianę w pierwszym wolnym pokoju.
Nie musi to być projekt architekta. Wystarczy kartka w kratkę, rzut pokoi z wymiarami i prostokąty z podpisami: „szafa z sypialni”, „biurko Kuby”, „regał z książkami”. Ważne, żeby oznaczenia na planie zgadzały się z nazwami, którymi klient posługuje się w rozmowie z ekipą.
Rysunek przydaje się na długo przed przeprowadzką. Dopiero na planie widać, że trzydrzwiowa szafa nie zmieści się pod skosem, a narożnik zasłoni kaloryfer. Przy mierzeniu sprawdza się położenie gniazdek, okien, grzejników i drzwi, a także to, w którą stronę otwierają się drzwi szaf. Zdarza się, że mebel pasuje szerokością, ale jego drzwiczki uderzają we framugę.
Plan rozstrzyga też o tym, co jedzie. Jeśli w nowym mieszkaniu nie ma miejsca na meblościankę, nie ma sensu jej rozkręcać, owijać i przewozić. Można ją zostawić do wywozu i oszczędzić czas w dniu przeprowadzki.
W dniu rozładunku kopia planu wisi na drzwiach każdego pokoju albo w przedpokoju. Meble wnosi się w ustalonej kolejności: najpierw duże i stojące pod ścianą, potem łóżka, na końcu stoliki i krzesła. Kto zacznie od drobnych mebli, będzie je przestawiał, żeby zrobić przejście dla szafy.
Przy meblach rozkręcanych do transportu plan łączy się ze zdjęciami zrobionymi przed demontażem. Ekipa wie wtedy, który moduł kuchni był przy oknie, a który przy lodówce, i składa zabudowę bez zgadywania.