KrótkoPłyta indukcyjna to elektryczna płyta grzewcza, w której cewki pod szklaną taflą wytwarzają zmienne pole magnetyczne, a ciepło powstaje bezpośrednio w ferromagnetycznym dnie garnka. Montuje się ją w wycięciu blatu kuchennego.
Pod taflą ze szkła ceramicznego leżą płaskie cewki z miedzianego drutu i elektronika sterująca. Szkło nagrzewa się dopiero od gorącego naczynia, więc po zdjęciu garnka stygnie szybko. Płyta ceramiczna z promiennikami wygląda niemal identycznie, ale tam grzeje tafla, a garnek od niej. Którą masz, powie instrukcja albo tabliczka znamionowa pod spodem.
Indukcja pobiera dużą moc i najczęściej jest podłączona przewodem do puszki pod blatem, nierzadko na dwie lub trzy fazy. Urządzenie wpięte na stałe w instalację elektryczną odłącza elektryk, który przy okazji zabezpieczy wolne końce przewodów. My tego nie robimy. Mniejsze płyty dwupolowe miewają zwykłą wtyczkę i taką odepniemy sami, jeśli ustalimy to przy wycenie.
W blacie płytę trzymają sprężyste zaczepy albo dociski przykręcone od spodu, a krawędź uszczelnia taśma lub silikon. Po odłączeniu wypycha się ją od dołu, równo z każdej strony. Podważana od góry nożem pęka zwykle przy rogu, bo szkło ceramiczne jest twarde, ale na brzegach kruche.
Ustawa o ZSEE wymienia elektryczne płyty grzejne w grupie 4, sprzętu wielkogabarytowego (załącznik nr 1 do ustawy o ZSEE), bo typowa płyta ma 60 cm szerokości albo więcej. Pęknięta tafla niczego nie zmienia: płytę oddaje się w całości, z pęknięciem zaklejonym taśmą, żeby odłamki nie wypadały w drodze.
Więcej na ten temat
- Usługa: Wywóz kuchenki i piekarnika w Łodzi
- Wikipedia: Kuchnia indukcyjna