Czym jest płyta HDF?

Nazwa to skrót od high density fibreboard. HDF powstaje podobnie jak MDF, tylko jest mocniej sprasowany i dużo cieńszy. W meblarstwie spotyka się go najczęściej w grubości około 3 mm, z jedną stroną białą lub w kolorze korpusu i drugą surową, brązową. Starsi mówią na niego „pilśnia” albo „dykta”, choć dykta to właściwie sklejka, czyli zupełnie inny materiał.

Plecy z HDF-u wyglądają na dodatek, a trzymają kształt całej szafy. Przybite gwoździkami albo wsunięte we frezy usztywniają korpus i nie pozwalają mu się przekosić. Gdy przy wynoszeniu plecy się wyrwą albo popęka ich krawędź, szafa zaczyna się chwiać i składać na boki jak romb. Wtedy pęka płyta przy złączach.

Przy rozbieraniu szafy plecy zdejmuje się zwykle na początku, podważając gwoździki. Ponowne przybicie w te same otwory trzyma słabo, więc po przeprowadzce dobija się gwoździki obok starych albo dokłada kilka nowych. Plecy wsuwane we frezy wyjdą dopiero po rozkręceniu korpusu.

W panelach podłogowych HDF jest nośnikiem, na który nakłada się warstwę dekoracyjną i ścieralną. Zerwane panele to jednak odpady poremontowe, nie gabaryty. Łódzkie PSZOK-i liczą je osobno od mebli, a w harmonogramowej zbiórce gabarytów nie są odbierane (lodz.pl). Cienkie arkusze z pleców szaf jadą natomiast razem z meblem, z którego je zdjęto.