Czym jest tachograf?

Obowiązek wynika z unijnych przepisów socjalnych w transporcie drogowym: rozporządzenia 561/2006 o czasie jazdy i odpoczynku oraz rozporządzenia 165/2014 o tachografach. Polska ustawa o tachografach reguluje to, czego te akty nie rozstrzygają, w tym zasady działania warsztatów instalujących i sprawdzających urządzenia (art. 1 ustawy o tachografach).

W przewozie rzeczy przepisy obejmują pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 t. Od 1 lipca 2026 r. doszła druga grupa: pojazdy powyżej 2,5 t w międzynarodowym transporcie rzeczy i w kabotażu (WITD Katowice, omówienie art. 2 ust. 1 rozporządzenia 561/2006). Busy od 2,5 do 3,5 t jeżdżące wyłącznie w kraju nadal tachografu nie potrzebują (komunikat GITD z 16 czerwca 2026 r.).

Nowy obowiązek ma wyjątki. Nie obejmuje przewozu niezarobkowego na potrzeby własne firmy lub kierowcy, gdy prowadzenie auta nie jest głównym zajęciem kierowcy. Według GITD nie dotyczy też przewozu osób pojazdami do 9 miejsc z kierowcą. Busy objęte obowiązkiem dostają cyfrowy tachograf drugiej generacji G2V2, a dane z urządzenia pobiera się co najmniej raz na 90 dni, z karty kierowcy co 28 dni.

Tachograf nie jest lokalizatorem floty ani licznikiem kilometrów. Zapisuje aktywności przypisane do karty kierowcy i pozwala inspekcji sprawdzić, czy kierowca nie przekroczył czasu jazdy i odbył wymagane przerwy.

Dla przeprowadzek lokalnych wniosek jest prosty. Bus do 3,5 t kursujący po mieście i okolicy tachografu mieć nie musi. Ciężarówka powyżej 3,5 t, na przykład z dużym kontenerem meblowym, co do zasady już tak, a przy przeprowadzce za granicę obowiązek może objąć także lżejsze auto.