KrótkoPrzyjęcie spadku wprost, w kodeksie nazwane przyjęciem prostym, oznacza przejęcie spadku bez ograniczenia odpowiedzialności za długi zmarłego. Spadkobierca odpowiada wtedy także własnym majątkiem, ponad wartość tego, co odziedziczył.
Spadkobierca wybiera jedną z trzech dróg: przyjęcie proste, przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza i odrzucenie (art. 1012 k.c.). Przy przyjęciu prostym odpowiedzialność za długi spadkowe jest nieograniczona (art. 1031 § 1 k.c.). Jeśli mieszkanie jest warte mniej niż kredyt, który zostawił zmarły, różnicę spłaca się z własnej kieszeni.
Takie przyjęcie wymaga wyraźnego oświadczenia przed sądem albo notariuszem, złożonego ustnie lub na piśmie z podpisem urzędowo poświadczonym (art. 1018 § 3 k.c.). Oświadczenia nie można odwołać ani złożyć pod warunkiem. Milczenie daje inny skutek: od nowelizacji z 2015 roku brak oświadczenia w terminie oznacza przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza.
Dlaczego ktoś wybiera przyjęcie proste? Zwykle dlatego, że dobrze zna sytuację zmarłego i wie, że długów nie ma albo są drobne. Odpada wtedy sporządzanie wykazu inwentarza i ustalanie wartości przedmiotów. Przy mieszkaniu po rodzicach, bez kredytów i zaległości, to po prostu mniej formalności.
Ryzyko pojawia się, gdy długi wychodzą na jaw później: pożyczka, o której nikt nie słyszał, zaległy czynsz, poręczenie za znajomego. Oświadczenie złożone pod wpływem błędu można próbować uchylić przed sądem, ale to osobne postępowanie, a uchylenie wymaga zatwierdzenia przez sąd (art. 1019 k.c.). Przy jakichkolwiek wątpliwościach decyzję lepiej poprzedzić rozmową z notariuszem albo adwokatem.