Kim jest spadkobierca?

Do spadku można zostać powołanym na dwa sposoby: z ustawy albo z testamentu (art. 926 k.c.). Gdy testamentu nie ma albo nikt z osób w nim wskazanych nie chce lub nie może dziedziczyć, wchodzi dziedziczenie ustawowe. W pierwszej kolejności powołane są dzieci zmarłego i jego małżonek, którzy dziedziczą w częściach równych, przy czym część małżonka nie może być mniejsza niż jedna czwarta (art. 931 k.c.). Dalsze kolejności obejmują między innymi rodziców i rodzeństwo.

Spadkobiercą może być tylko ten, kto żyje w chwili otwarcia spadku. Wyjątek dotyczy dziecka już poczętego, jeśli urodzi się żywe (art. 927 k.c.). Status spadkobiercy nie zależy od kluczy, meldunku ani od tego, kto opiekował się zmarłym. Wnuczka, która przez lata robiła babci zakupy, nie dziedziczy z ustawy, jeśli żyje jej ojciec i nie odrzucił spadku.

Spadkobierca ma pół roku na decyzję: przyjąć spadek wprost, z dobrodziejstwem inwentarza albo go odrzucić. Kto odrzuci, zostaje wyłączony od dziedziczenia, jakby nie dożył otwarcia spadku, a jego udział przechodzi dalej, często na jego dzieci.

Wobec banku, urzędu czy spółdzielni spadkobierca wykazuje swoje prawa postanowieniem sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia (art. 1027 k.c.). Samo pokrewieństwo, nawet udokumentowane aktem urodzenia, tu nie wystarczy.