KrótkoZakład przetwarzania to instalacja z decyzją w zakresie gospodarki odpadami, w której rozbiera się zużyty sprzęt elektryczny, usuwa z niego substancje niebezpieczne i przygotowuje materiały do recyklingu albo urządzenia do ponownego użycia.
Według art. 4 pkt 22 ustawy o ZSEE to instalacja, obiekt budowlany lub jego część, gdzie prowadzi się demontaż zużytego sprzętu i przygotowanie do ponownego użycia. Warunek konieczny: decyzja zezwalająca na przetwarzanie ZSEE.
Demontaż zużytego sprzętu wolno prowadzić wyłącznie w takim zakładzie (art. 46). Ustawa wymienia też elementy, które trzeba wyjąć w pierwszej kolejności: kondensatory z PCB, części z rtęcią, baterie, większe płytki drukowane, tonery, lampy elektronopromieniowe z kineskopów, gazy z obiegów chłodniczych i pianek oraz wyświetlacze LCD większe niż 100 cm² (załącznik nr 5 do ustawy o ZSEE).
Droga lodówki z bloku wygląda zwykle tak: trafia do PSZOK-u lub do zbierającego, ten zawozi większą partię do zakładu, a tam urządzenie przechodzi przez linię, która odsysa czynnik i olej ze sprężarki. Dopiero potem obudowa z pianką idzie do rozdrabniania w zamkniętej komorze. Na końcu zostają stal, aluminium, miedź i tworzywa.
Zakład przetwarzania to co innego niż punkt zbierania. PSZOK czy zbierający mogą sprzęt przyjąć i zmagazynować, ale nie rozkręcają go. Kto widzi, że na zapleczu skupu złomu ktoś wyjmuje z lodówek sprężarki, ogląda nielegalny demontaż, a nie recykling. Łatwo to zapamiętać: zbiera się w całości, rozbiera dopiero w zakładzie.