KrótkoZezwolenie na zbieranie odpadów to decyzja administracyjna, bez której firma nie może legalnie gromadzić cudzych odpadów, wstępnie ich sortować i magazynować przed wysyłką do przetwarzania. Wydaje się je na czas oznaczony, najwyżej 10 lat.
Obowiązek uzyskania zezwolenia wynika z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, a samą decyzję wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat (art. 44 ust. 1 ustawy o odpadach). Zanim organ ją wyda, miejsce zbierania kontroluje wojewódzki inspektor ochrony środowiska oraz komendant powiatowy lub miejski Państwowej Straży Pożarnej (art. 41a). Organ zasięga też opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, na którego terenie ma działać plac (art. 41 ust. 6a).
Wymagań jest sporo, bo place z odpadami bywały miejscem groźnych pożarów. Do wniosku dołącza się operat przeciwpożarowy uzgodniony ze strażą (art. 42 ust. 4b). Miejsce magazynowania musi mieć całodobowy wizyjny system kontroli, a nagrania przechowuje się przez miesiąc (art. 25 ust. 6a-6d). Firma ustanawia także zabezpieczenie roszczeń, z którego pokrywa się koszty usunięcia odpadów, gdyby sama tego nie zrobiła (art. 48a).
Ustawa przewiduje zwolnienia. Zezwolenia nie potrzebuje m.in. wytwórca zbierający własne odpady w miejscu ich powstania, władający nieruchomością, który zbiera powstające na niej odpady komunalne, PSZOK prowadzony bezpośrednio przez gminę oraz sklep czy apteka przyjmujące zużyte artykuły konsumpcyjne w ramach nieprofesjonalnego zbierania (art. 45 ust. 1). Taki sklep musi jednak mieć pisemną umowę z firmą, która zezwolenie posiada (art. 45 ust. 2).
Zezwolenie można stracić. Jeśli firma mimo wezwania dalej narusza przepisy albo warunki decyzji, organ cofa ją bez odszkodowania, a posiadacz odpadów musi na własny koszt usunąć je z placu (art. 47 ust. 2 i 5). O nowe zezwolenie w tym samym zakresie może się ubiegać dopiero po 10 latach (art. 47 ust. 7).