Czym jest meblościanka?

Zestaw składa się z kilku segmentów, dlatego mówi się też po prostu „segment”. Typowy komplet z lat 70. i 80. to szafa ubraniowa, barek z opuszczaną klapą, witryna na szkło, półki na książki i wnęka na telewizor. Według Galerii Miejskiej bwa w Bydgoszczy w latach 60. i 70. najpopularniejszymi meblami w mieszkaniach M-2, M-3 i M-4 były meblościanki Bogusławy i Czesława Kowalskich oraz fotele 366 (galeriabwa.bydgoszcz.pl).

Materiałem była najczęściej płyta wiórowa pokryta fornirem lub folią. Segmenty stoją obok siebie jak klocki, czasem skręcone śrubami, czasem tylko dosunięte. W wielu blokach górne nadstawki sięgają prawie sufitu i trzeba je zdjąć, zanim ruszy się dolną część.

Najczęstszy błąd to próba wyniesienia segmentu w całości. Szafa wysoka na ponad dwa metry nie skręci na półpiętrze wąskiej klatki, a z drzwiczkami i półkami waży tyle, że łatwo urwać jej plecy. Lepiej zdjąć drzwi, wyjąć szyby z witryny, wyciągnąć półki i szuflady i dopiero wtedy wynosić puste korpusy. Szkło jedzie osobno, przekładane tekturą.

Stara meblościanka rzadko znajduje nowego właściciela. Zestawy po kilku przeprowadzkach mają poluzowane złącza i obite krawędzie, a mieszkania urządza się dziś inaczej. Wyjątkiem bywają pojedyncze, dobrze zachowane segmenty od znanych projektantów, których szukają miłośnicy wzornictwa z PRL.