Czym jest kaucja mieszkaniowa?

Podstawowe reguły są w art. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów. Przy zwykłym najmie kaucja nie może przekroczyć dwunastokrotności miesięcznego czynszu, liczonego według stawki z dnia zawarcia umowy. Zwrot następuje w ciągu miesiąca od opróżnienia lokalu albo nabycia jego własności przez najemcę, po potrąceniu należności wynajmującego z tytułu najmu.

Przy najmie okazjonalnym i instytucjonalnym limit wynosi sześciokrotność czynszu (art. 19a ust. 4, art. 19f ust. 5), a kaucja może pokrywać także koszty egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu. Przy najmie socjalnym i lokalu zamiennym kaucji się nie pobiera (art. 6 ust. 2).

Najczęstsza pomyłka dotyczy chwili, od której liczy się miesiąc. Decyduje opróżnienie lokalu, a nie data końca umowy. Mieszkanie, w którym stoi szafa najemcy, a w piwnicy leżą jego kartony, trudno uznać za opróżnione. Druga pomyłka to traktowanie kaucji jak czynszu za ostatni miesiąc. Kaucja zabezpiecza należności, a co się z niej potrąca, wynika z rozliczenia po zwrocie lokalu.

Spory o kaucję dotyczą zwykle stanu mieszkania. Najemca nie odpowiada za zużycie będące następstwem prawidłowego używania (art. 675 § 1 kodeksu cywilnego), więc wytarty parkiet w przedpokoju to co innego niż wypalona dziura w blacie. Rozstrzygają protokoły i zdjęcia z dnia wydania i zwrotu kluczy.