Czym jest kawalerka?

Nazwa wzięła się od kawalera, któremu jeden pokój miał wystarczyć. Osiedla z lat 60., 70. i 80. dostały takich mieszkań bardzo dużo, często z ciemną kuchnią bez okna albo z wnęką kuchenną w samym pokoju. Dziś deweloperzy sprzedają podobne lokale jako „studio”, a bardzo małe jako mikrokawalerki, ale układ pozostaje ten sam: jedno pomieszczenie do spania i życia, reszta to zaplecze.

W dokumentach kawalerka nie występuje. Akt notarialny, spółdzielnia i zarządca posługują się liczbą pokoi i powierzchnią użytkową. Pokój połączony z aneksem liczy się jako jeden pokój, nawet gdy właściciel postawił w nim ściankę z płyt gipsowych i nazywa mieszkanie dwupokojowym.

Mała powierzchnia myli przy wycenie. Starsza osoba, która przemieszkała w kawalerce czterdzieści lat, ma w niej meblościankę, wersalkę, szafę w przedpokoju, pełne pawlacze i do tego piwnicę. Rzeczy stoją gęsto, często jedna na drugiej, a każdy wolny kąt jest czymś zajęty. Na metr kwadratowy przypada ich nieraz więcej niż w dużym mieszkaniu rodziny z dziećmi.

Druga trudność to brak miejsca do pracy. Rozkręconą meblościankę trzeba gdzieś odłożyć, a w jednym pokoju nie ma na to przestrzeni, więc elementy schodzą na bieżąco do auta, zanim ruszy kolejna szafa. Przy przeprowadzce do kawalerki problem jest odwrotny: rodzina chce zabrać meble z trzech pokoi, a zmieszczą się dwa, może trzy. Plan rozstawienia mebli zrobiony przed przeprowadzką oszczędza noszenia rzeczy, które potem i tak wracają na dół.