KrótkoKolejność załadunku to plan, w jakim porządku rzeczy trafiają do auta, tak by duże i ciężkie stały pewnie, nic się nie zgniotło, a przy rozładunku jako pierwsze wychodziło to, co ma być najpierw potrzebne albo wyniesione.
Podstawowa reguła brzmi: co wchodzi ostatnie, wychodzi pierwsze. Bus ma zwykle jedne tylne drzwi, czasem boczne, więc rzeczy przy kabinie zobaczy się dopiero na końcu. Przy przeprowadzce dzieli się zatem ładunek na to, co ma stanąć w nowym mieszkaniu od razu, i na to, co może poczekać.
Najpierw do auta trafiają gabaryty: lodówka, pralka, szafy rozebrane na części. Za nimi meble średnie, czyli komody, szafki i stoły, w szczelinach materace i wezgłowia. Kartony idą na koniec, a karton pierwszej potrzeby i rzeczy kruche stoją tuż przy drzwiach.
Przy wywozie liczy się, dokąd rzeczy pojadą. Elektroodpady trafiają gdzie indziej niż meble, a rzeczy do oddania inaczej niż odpady. Przepisy o transporcie odpadów zakazują mieszania różnych rodzajów odpadów w trakcie przewozu, chyba że wszystkie jadą do tego samego procesu przetwarzania (§ 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów), a niebezpieczne mają jechać tak, by nie stykały się z pozostałymi (§ 3). Puszki z farbą nie lądują więc na stercie starych ubrań.
Przy dwóch adresach rozładunku kolejność układa się według trasy. Rzeczy dla pierwszego przystanku wchodzą ostatnie, żeby nie przekładać całej paki na środku ulicy.
Częsty błąd to ładowanie w kolejności, w jakiej rzeczy leżą w mieszkaniu. Najpierw ląduje lekki karton z przedpokoju, a potem brakuje miejsca na szafę. Lepiej zebrać wszystko przy wyjściu i dopiero wtedy ładować według planu.