Czym jest lustro w ramie?

Rama spina lustro w całość i chroni krawędzie szkła, ale przy przenoszeniu sama bywa najdelikatniejsza. Złocone ramy z kamienic mają ozdoby z masy kredowo-klejowej na drewnianym rdzeniu, które odpryskują od uderzenia. Duże lustra w ciężkich ramach wiszą na hakach albo linkach i dopiero po zdjęciu ze ściany widać, jak łatwo wyślizgują się z rąk.

Lustro przenosi się zawsze pionowo, na krawędzi, nigdy płasko. Leżąca tafla ugina się pod własnym ciężarem, a uniesiona za jeden koniec pęka. Na szkło nakleja się folię ochronną, która w razie stłuczenia utrzyma odłamki, narożniki ramy osłania tekturowymi kątownikami, a całość owija kocem lub folią bąbelkową. W samochodzie lustro stoi przy burcie albo między materacami, przypięte pasem.

Pękniętego lustra nie wrzuca się do pojemnika na szkło, bo lustra są wprost wymienione wśród rzeczy, które tam nie pasują (gov.pl). Łódzki informator miejski zalicza lustra do odpadów wielkogabarytowych, razem z meblami i dywanami (lodz.pl). Odłamki pakuje się w karton albo grubą folię, żeby nikt nie skaleczył się przy załadunku.

Stare lustra z fazowanym szkłem i rzeźbioną ramą mają czasem wartość dla antykwariuszy, nawet z wytartym srebrzeniem. W mieszkaniach po starszych osobach ogląda się je też od tyłu: za tekturowymi plecami zdarzają się wsunięte zdjęcia i listy.