KrótkoPawlacz to wbudowana szafka lub półka pod sufitem, zwykle nad drzwiami w przedpokoju albo nad wejściem do łazienki, zamykana drzwiczkami. W mieszkaniach z czasów PRL był schowkiem na rzeczy rzadko używane: walizki, ozdoby świąteczne, słoiki.
Pawlacze montowano masowo w blokach i kamienicach, bo mieszkania były ciasne, a nad drzwiami zostawało trochę niewykorzystanego miejsca. Najczęściej to rama z listew obita płytą pilśniową albo sklejką, przybita do ściany i sufitu, z dwojgiem drzwiczek na zawiasach. Zdarza się też murowana wnęka nad przedpokojem, zamknięta drzwiczkami w drewnianej ramie.
Pawlacz to najlepiej schowane miejsce w mieszkaniu, dlatego przegląda się go na końcu albo wcale. Rodzina porządkująca mieszkanie po zmarłym przechodzi przez szafy i szuflady, a o pawlaczu przypomina sobie, gdy pokoje stoją już puste. Tymczasem właśnie tam leżą teczki z dokumentami, pudełka ze zdjęciami, czasem koperta z pieniędzmi albo biżuteria zawinięta w gazetę.
Przy wynoszeniu przeszkadza wysokość. Rzeczy zdejmuje się z drabiny, nad głową, a są to zwykle ciężkie i zakurzone kartony, więc pracują dwie osoby: jedna podaje, druga odbiera. Słoiki z przetworami sprzed lat bywają popękane albo mają wybrzuszone wieczka.
Sam pawlacz to element zabudowy, nie mebel. Po demontażu zostają dziury w tynku, kołki i pas niepomalowanej ściany. Przy sprzedaży mieszkania część właścicieli go zostawia jako dodatkowy schowek, inni zdejmują przy odświeżaniu. Płyta pilśniowa pomalowana farbą olejną to już odpad remontowy, a nie mebel do oddania.
Więcej na ten temat
- Usługa: Odgracanie mieszkań w Łodzi
- Poradnik: Gotówka, biżuteria i sejf w opróżnianym mieszkaniu
- Wikipedia: Pawlacz