Czym jest składowisko odpadów?

Definicja w ustawie liczy kilka słów: składowisko to obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach). Szczegóły kryją się w dalszych przepisach. Zarządzający musi mieć tytuł prawny do całej nieruchomości, prowadzić monitoring i przekazywać jego wyniki wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 124). Po zakończeniu rekultywacji składowisko zostaje zamknięte i wchodzi w 30-letnią fazę poeksploatacyjną (art. 123).

Nie wszystko wolno składować. Ustawa wyklucza m.in. odpady ciekłe, łatwopalne i żrące, opony i ich części (z wyjątkiem rowerowych i bardzo dużych), odpady selektywnie zebrane w celu ponownego użycia lub recyklingu oraz selektywnie zebrane odpady ulegające biodegradacji (art. 122 ust. 1). Zakazane jest też rozcieńczanie i mieszanie odpadów tylko po to, by spełniły kryteria przyjęcia (art. 122 ust. 3).

Na bramie ładunek przechodzi weryfikację. Zarządzający ogląda odpady przed rozładunkiem i po nim oraz porównuje je z podstawową charakterystyką odpadów sporządzoną przez wytwórcę lub posiadacza (art. 114). Składowisko nie jest więc miejscem, na które wjeżdża się z przyczepą gratów i wysypuje je, gdzie popadnie.

W mowie potocznej słowo „wysypisko” oznacza zarówno legalne składowisko, jak i hałdę śmieci w lesie. Prawnie dzieli je przepaść: pierwsze działa na podstawie decyzji i pod nadzorem, drugie jest wykroczeniem, a przy większej skali przestępstwem.