Czym jest strych?

W łódzkich kamienicach strych bywał wspólną suszarnią, a z czasem zamieniał się w magazyn: lokatorzy wynosili tam meble, skrzynie, ramy okien i paczki gazet. W domu jednorodzinnym to zwykle przestrzeń nad sufitem, do której wchodzi się po składanych schodach przez właz w przedpokoju. Pod kalenicą da się stanąć prosto, przy okapie trzeba już klęczeć.

Prawo patrzy na strych przez pryzmat pożaru. Na nieużytkowych strychach i poddaszach nie wolno składować materiałów palnych ani przechowywać butli do gazów palnych (§ 4 ust. 1 pkt 12 i 13 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej budynków), a materiałów niebezpiecznych pożarowo nie trzyma się tam w ogóle (§ 7 ust. 2). Sterta starych gazet pod drewnianą więźbą to dokładnie sytuacja, którą opisują te przepisy.

Do kogo należy strych, zależy od budynku. Może być pomieszczeniem przynależnym do konkretnego mieszkania albo częścią nieruchomości wspólnej (art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali). W drugim przypadku o porządkach decyduje wspólnota lub zarządca, a nie lokator z ostatniego piętra.

Przy opróżnianiu strychu zaskakują zwykle trzy rzeczy: gniazda ptaków, gruba warstwa kurzu i odchodów oraz płyty, które wyglądają na eternit. Tych ostatnich nikt rozsądny nie rusza, dopóki nie wiadomo, z czego są. Podłogą bywa sam strop z polepą albo luźne deski, więc chodzi się po belkach lub pomostach, nigdy na skróty.