Czym jest użyczenie?

Definicję podaje art. 710 kodeksu cywilnego. Użyczenie to umowa typowo rodzinna: syn mieszka w kawalerce matki, wnuczka w mieszkaniu po babci, sąsiad trzyma rower w cudzym garażu. Często nikt niczego nie spisuje. Osoba korzystająca z mieszkania na tej podstawie jest lokatorem w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów.

Bezpłatność nie zwalnia z kosztów. Biorący ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy (art. 713), a co to oznacza przy mieszkaniu, najlepiej ustalić od razu: media, opłaty dla wspólnoty, drobne naprawy. Bez zgody użyczającego nie może oddać rzeczy do używania osobie trzeciej (art. 712 § 2).

Koniec użyczenia bywa nagły. Umowa na czas nieoznaczony kończy się, gdy biorący zrobił z rzeczy umówiony użytek albo minął czas, w którym mógł go zrobić (art. 715). Użyczający może żądać zwrotu nawet przed terminem, gdy biorący używa rzeczy niezgodnie z umową, oddaje ją komuś bez upoważnienia albo gdy rzecz stanie się potrzebna samemu użyczającemu z powodów, których nie dało się przewidzieć (art. 716).

Rzecz wraca w stanie niepogorszonym, ale za zużycie z prawidłowego używania biorący nie odpowiada (art. 718 § 1). Wzajemne roszczenia o szkody i zwrot nakładów przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy (art. 719).