KrótkoAkt poświadczenia dziedziczenia to dokument sporządzany przez notariusza, który potwierdza, kto dziedziczy po zmarłym i w jakich udziałach. Po wpisie do Rejestru Spadkowego ma skutki prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku.
Notariusz poświadcza dziedziczenie ustawowe albo testamentowe, z wyjątkiem dziedziczenia z testamentów szczególnych, na przykład ustnego (art. 95a Prawa o notariacie). Najpierw spisuje protokół dziedziczenia z udziałem wszystkich osób zainteresowanych, czyli potencjalnych spadkobierców ustawowych i testamentowych oraz zapisobierców windykacyjnych. Do protokołu dołącza odpis aktu zgonu i odpisy aktów stanu cywilnego osób powołanych do spadku z ustawy.
Gotowy akt notariusz wpisuje do Rejestru Spadkowego prowadzonego przez Krajową Radę Notarialną. Dopiero zarejestrowany akt działa jak prawomocne postanowienie sądu (art. 95h i 95j tej ustawy). Przepisy pozwalają też przygotować najpierw projekt protokołu z jedną osobą, a pozostali potwierdzają go później, także u innego notariusza.
Notariusz odmówi, gdy w sprawie zapadło już postanowienie sądu, gdy nie stawiły się wszystkie osoby, które mogą dziedziczyć, albo gdy wychodzi na jaw testament, którego nie otwarto i nie ogłoszono. Wtedy zostaje sąd. Poświadczenie dziedziczenia nie może też nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od śmierci, chyba że wszyscy znani spadkobiercy złożyli już oświadczenia o przyjęciu albo odrzuceniu spadku (art. 1026 k.c.). Te oświadczenia można złożyć w tym samym protokole.
Notarialna droga sprawdza się w zgodnej rodzinie: syn i córka po matce, jeden testament albo żaden, wszyscy dostępni na miejscu. Gdy każdy przyjdzie z kompletem dokumentów, protokół i akt mogą powstać podczas jednej wizyty w kancelarii.